روان شناسی و اجتماعی

ghaemyali — Wed, 21 Oct 2009 08:03:48 GMT

برای هر چیزی انگیزه ای وجود دارد تا حظ بردنی باشد این انگیزه مدتی در من نبود ولی انگاری دوباره این مرده در دل تابوت تکان می خورد آرام آرام

به زودی به روزم

افسانه جومونگ

ghaemyali — Sat, 05 Sep 2009 06:50:18 GMT

هی خواستم از جومونگ ننویسم چون احساس می کنم صحبت از این سریال به هم زدن تپه ای از زباله گند و عفنیست که نتیجه آن فقط آزار مشام خواننگان است و واقعا هم ننوشتم .اما به خوذد می گویم علی جان تاوقتی بوی عفنی نیازاردت کی فکر چاره باشی.این موضوع و همچنین مقاله ای که از روزنامه جوان خواندم باعث شد تا با قلمم این گه بدبو را هم بزنم.

روزنامه اصول گرای جوان وابسته به سپاه پاسداران نوشته است:

جومونگ کار صهیونیست هاست!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

«در سريال"افسانه جومونگ" جومونگ همچون موسى (ع) در خانه فرعون (امپراتور) رشد و نمو مى كند،با وى به مخالفت برمى خيزد و در نهايت مردم آواره را با گذراندن از رودخانه اى پهناور (كه گذرموسى (ع) از رود نيل را تداعى مى كند) به سرزمين خالى از سكنه (!) پدرانش يعنى چوسان قديم (ارض موعود) وارد مى كند.

چوسان در ذهن عبارت «چو سان - jew sun» يعنى خورشيد يهود را متبادر مى سازد و ماجرا آنجا شگفت آور مى شود كه خورشيد در تورات، نماد ارض موعود يا سرزمين مادرى مى باشد! چوسان كه ارض موعود شد، منجى اين قوم - جومونگ - نيز راهبى يهودى مى شود (jew monk = راهب يهودى) و پايه هاى ابتدايى امپراتورى خود را در جو لبن (jew lebun = لبنان يهود) بنا مى كند.

در اكثر واژه هاى كليدى اين افسانه كره اى، «جو» يا چيزى شبيه آن (كه دقيقاً با همين تلفظ، در زبان لاتين به معناى يهودى است) به كار رفته است. شايان ذكر است، لازم نيست دقيقاً املاى اين لغات صحيح باشد؛ چرا كه در عمل هم ممكن نيست. بلكه نويسندگان اين افسانه كوشيده اند از اسامى يا كلماتى بهره ببرند كه بيشترين شباهت را با اسامى و مفاهيم يهود داشته باشند و تلفظ مشابه آنها - نه الزاماً املا - اهداف صهيونيستى عناصر پشت پرده اين مجموعه را در ذهن بينندگان نهادينه كند. جالب اينكه بيشتر اين عبارات، اسامى خاص هستند تا در صورت ترجمه و دوبله به زبان هاى ديگر، تغيير نكنند.»

:« نقش زنان در اين سريال (اعم از كاراكترهاى مثبت ومنفى) انسان را به ياد پيامبران زن هفتگانه يهود يا حداقل ديگرانى چون ريوقا، ساره، يائل و ... مى اندازد. شخصيت بانو «سوسانو» بسيار شبيه «دبورا» پيامبر زن يهودى است كه بنابر فصل هاى چهار و پنج كتاب شوفطيم از مجموعه عهد عتيق بر سربازان سيسرا پيروز مى گردد يا اقدامات تجارى وى «گراسيا ناسى» زن تاجر معروف يهودى و عامل اصلى نفوذ يهوديان در دربار عثمانى را در خاطر زنده مى كند. بانو سويا (همسرجومونگ) نيز كه ابتدا به اسارت مى رود، ولى پس از بازگشت به خاطر اهداف عاليه قوم همسرش از معرفى مجدد خود سرباز مى زند، انسان را ياد داستان «هدسه» كه بنابر فيلم صهيونيستى «يك شب با پادشاه» به زور از خانه عمويش مردخاى ربوده شد و به همسرى خشايار شاه درآمد، مى اندازد.»

این روزنامه سریال را به سلاح هاس نامتعارف نیز مریوط دانسته و می نویسد: «جومونگ براى دفاع از خود، حق دارد از سلاح هاى نامتعارف زمان خودش مانند شمشير فولادى، بمب هاى آتشزا و ... عليه دشمنان خود استفاده كند تا جايى كه بيننده، اين برترى تسليحاتى را نوعى حق مسلم وى مى داند كه حاصل هوشمندى و تخصص كارگزاران اوست... دشمن اصلى جومونگ، امپراتورى چينى ها يا همان «هان» است كه سربازهايش با پرى كه روى كلاهخودهايشان دارند، بى شباهت به جنگاوران مسلمان نيستند.»

نویسنده در ادامه بجث را به گوگل کشانده و می افزاید:« آنجا كه قرار است امپراتورى نو بنياد جومونگ «گوگورى يو» نام گيرد، بيننده را به ياد تبليغات و شايعات گسترده مبنى بر تاسيس كشورى به نام گوگورى يو يا گوگ لند در جزيره اى G شكل «لوگوى اصلى شركت گوگل» در اقيانوس آرام از سوى مديران گوگل مى اندازد.

البته شايد سخت باشد اگر بگويم حرف G از نمادهاى اصلى فراماسونرى است يا اينكه نرم افزار google earth هيچگاه آنگونه كه پايگاه اتمى نطنز را به وضوح مشخص كرده پايگاه اتمى ديموناى اسراييل را به دلايل امنيتى تصوير نكرده است. نمى دانم شايد اين هم از ترفندهاى اقتصادى بانو سوسانو و جومونگ باشد!

البته با تمام تلاش و زبردستى كه نويسندگان و دست اندركاران كره اى- اسراييلى اين مجموعه به خرج داده اند، هيچگاه نخواهند توانست اسامى برخى شخصيت ها و كاراكترهاى اين سريال مانند «مگول»، «يا گاك» و «ماگاك» را كه از ديدگاه ترمينولوژى يا اصطلاح شناسى همان «مغول»، «ياجوج» و «ماجوج» خودمان هستند، با پوشش فرهنگى بپوشانند؛ چرا كه همواره در پشت اين اسامى قتل و غارت، خونريزى و توحش نهفته است. البته بد نيست بدانند كه مردمان اين سرزمين همان صاحبان فرهنگى هستند كه از مغول ها، مسلمان ساختند و بنا بر برخى تفاسير اين ذوالقرنين يا كوروش ايرانى بود كه اسلاف و اجداد آنها يعنى ياجوج و ماجوج را از اين سرزمين بيرون راند. به هر حال اگر يكى از قسمت هاى اين سريال را از دست داديد، چندان نگران نباشيد چون صدا و سيما آن را سه بار برايتان پخش خواهد كرد! »

واقعا عجیبا غریبا عجیبا غریبا و باز هم عجیبا غریبا.اختلالی در انسان ها وجود دارد به نام هذیان پارانویید یا همان شکاک حودمان.یه همچه آدمی زمین و زمان را به هم می دوزد تا شک خود را ثابت کند.در مرحله اول تو هم حرف هایش را باور می کنی چرا که منطقی به نظر می رسد اما خوبیش اینه کنه بعد یه مدت زمانی که هی تکرار کرد و هی تکرار کرد تازه می فهمی که ای دل غافل سر کار رفتی .اما قسمت بد ماجرا اینه که فرد پارانویا به هیچ وجه من الوجود حرف حساب تو کتش نمی ره .در زمان عود بیماری بهترین کار سکوت است چرا که هر عکس العمل تو را با ذهنیت خودش تعبیر می کند.برای درمان ابتدا بایستی دست و بالش را به تخت بست و به زور هم که شده چند قلم دارو تو خندق بلایش بریزی تا حالش قدری جا بیاید آنوقت دو تا کلمه حرف حساب بارش می کنی.تازه این اختلال چیزی نیست که با این نون و ماست ها از بین برود چرا که بافته در شخصیت فرد است و هر از چند گاهی به اشکال گوناگون خود را بروز می دهد.

شاید بشود دست و پای یک شخص را بست و با دارو چهار تا کلمه حرف حساب بارش کرد اما اگر جامعه ای به این درد مبتلا شود چه خاکی بر سر کنیم.

راستی سنتان تا به آن درجه است که سریال دایی جون ناپلئون را به یاد بیاورید .ما که یادمان نمی آید چون اصلا تلویزیون نداشتیم .آن موقع ها مکتب می رفتم و بر طبق تعالیم ملا مام بزرگ خدابیامرز تلویزیون حرام بود و من هم بعد اینکه بابام تلویزیون خرید داد و قال و گریه به راه انداختم که:ای پدر آن را از این خا نه بیرون ببر که حرام است و حرام است حرام است.جهت اطلاع اینکه در زمان انقلاب بنده کلاس دوم ابتدایی بودم حالا شما پیدا کنید پرتقال فروش را(سن مرا)

والا دایی جون ناپلئون هم اگه بود حتما جلوی نویسنده این مقاله لنگ می انداخت.

بدون شرح

ghaemyali — Fri, 28 Aug 2009 16:47:29 GMT

اگر می خواهید بدونید در این مدت کجا بودم، چه کردم و چر ا ننوشتم باهاس به خدمت انورتون عرض کنم که نپرسید و بعدش اینکه نپرسید که چرا نپرسیم.

حالا که جوابتون را گرفتید می خوام شما را ببرم به یه آزمایشگاه روان شناسی .کجا؟

زندان.

این آزمایش را پارسال به بهانه تاثیر محیط در شخصیت آوردم ولی اگر می پرسی الان چرا آوردی باید بگویم نپرس و اگر می پرسی چرا نپرسیم باید عرض کنم که نپرسید که چرا نپرسیم.

بله

در پژوهشی برجسته و عجیب فیلیپ زیمباردو و دانش جویانش ،زندان شبیه سازی شده ای را در زیرزمین گروه روان شناسی دانشگاه استنفورد ایجاد کردند و عده ای از جوانان بهنجار ،بالغ ،باثبات و باهوش را در این زندان جای دادند.زیمباردو از طریق شیر و خط انداختن یک سکه ،نیمی از آنان را به عنوان زندانی تعیین کرد و نیمی دیگر را به عنوان زندانبان. بدینسان جوانان چند روز را در آنجا به سر آوردند.البته خونه خاله نبود که هر وقت دلشان بخواهد رفت و آمد کنند.اونجا چند روزی واقعا زندانی وزندانبان بودند.

چه اتفاقی افتاد؟

بگذارید زیمباردو خود ماوقع را بیان کند که خواندنیست:

در پایان فقط شش روز،مجبور شدیم زندان شبیه سازی شده را ببندیم.زیرا آنچه را که دیدیم وحشتناک بود.دیگر نه برای ما و نه برای اغلب آزمودنی ها روشن نبود که مرز بین شخصیت واقعی و نقش آنها کجاست.اکثر آنها واقعا به صورت زندانی و زندانبان درآمده بودند و دیگر قادر نبودند به روشنی بین خود و نقش خود در این آزمایش تفاوت بگذارند.تقریبا در تمام جنبه های رفتار ،تفکر و احساس آنها تغییرات فاحشی به وقوع پیوست و کمتر از یک هفته زندانی شدن آزمایشی عمری یادگیری را زایل کرد.در آزمودنی ها ارزشهای انسانی نابود شد و خودپنداره زیر سوال رفت و زشت ترین،پست ترین و بیمارگونه ترین چهره طبیعت انسانی ظاهر گردید.برای ما وحشتناک بود که ببینیم بعضی از پسران شرکت کننده در این آزمایش(زندانبانان) با پسران دیگر همچون حیوانات پست رفتار می کنند و از بیرحمی لذت می برند، در حالی که پسران دیگر (زندانیان)چاپلوس و مطیع شده و به صورت ماشین های بی شباهت به انسان درآمده اند که تنها فکرشان فرار ،بقای فردی و نفرت فزاینده نسبت به زندانبانان بود."

ghaemyali — Sun, 07 Jun 2009 16:18:26 GMT

امروز میخوام از وبلاگ زراعتکار مطلبی بیاورم که یه جورایی به انتخابات ما ربط داره.اگه گفتین چه ربطی؟

در یک سحرگاه سرد ماه ژانویه، مردی وارد ایستگاه متروی واشینگتن دی سی شد و شروع به نواختن ویلون کرد. این مرد در عرض ۴۵ دقیقه، شش قطعه از بهترین قطعات باخ را نواخت. از آنجا که شلوغ ترین ساعات صبح بود، هزاران نفر برای رفتن به سر کارهایشان به سمت مترو هجوم آورده بودند. سه دقیقه گذشته بود که مرد میانسالی متوجه نوازنده شد. از سرعت قدم‌هایش کاست و چند ثانیه‌ای توقف کرد، بعد با عجله به سمت مقصد خود براه افتاد. یک دقیقه بعد، ویلون‌زن اولین انعام خود را دریافت کرد. خانمی بی‌آنکه توقف کند یک اسکناس یک دلاری به درون کاسه‌اش انداخت و با عجله براه خود ادامه داد.

چند دقیقه بعد، مردی در حالیکه گوش به موسیقی سپرده بود، به دیوار پشت‌ سر تکیه داد، ولی ناگهان نگاهی به ساعت خود انداخت و با عجله از صحنه دور شد، کسی که بیش از همه به ویلون‌زن توجه نشان داد، کودک سه ساله‌ای بود که مادرش با عجله و کشان کشان او را بهمراه می ‌برد. کودک یک لحظه ایستاد و به تماشای ویلون‌زن پرداخت، مادر محکم تر کشید و کودک در حالیکه همچنان نگاهش به ویلون‌زن بود، بهمراه مادر براه افتاد، این صحنه، توسط چندین کودک دیگر نیز به همان ترتیب تکرار شد، و والدین‌شان بلا استثنا برای بردن‌شان به زور متوسل شدند.

در طول مدت ۴۵ دقیقه‌ای که ویلون‌زن می نواخت، تنها شش نفر، اندکی توقف کردند. بیست نفر انعام دادند، بی‌آنکه مکثی کرده باشند، و سی و دو دلار عاید ویلون‌زن شد. وقتیکه ویلون‌زن از نواختن دست کشید و سکوت بر همه جا حاکم شد، نه کسی متوجه شد. نه کسی تشویق کرد، و نه کسی او را شناخت.

هیچکس نمی‌دانست که این ویلون‌زن همان (Joshua Bell) یکی از بهترین موسیقیدانان جهان است، و نوازنده‌ی یکی از پیچیده‌ترین فطعات نوشته شده برای ویلون به ارزش سه ونیم میلیون دلار، می‌باشد.

جاشوا بل، دو روز قبل از نواختن در سالن مترو، در یکی از تاتر های شهر بوستون، برنامه‌ای اجرا کرده بود که تمام بلیط هایش پیش‌فروش شده بود، و قیمت متوسط هر بلیط یکصد دلار بود.

این یک داستان حقیقی است، نواختن جاشوا بل در ایستگاه مترو توسط واشینگتن ‌پست ترتیب داده شده بود، و بخشی از تحقیقات اجتماعی برای سنجش توان شناسایی، سلیقه و اولویت ‌های مردم بود.

نتیجه : آیا ما در شرایط معمولی و ساعات نا‌مناسب، قادر به مشاهده و درک زیبایی هستیم؟ لحظه‌ای برای قدر‌دانی از آن توقف می‌کنیم؟ آیا نبوغ و شگرد ها را در یک شرایط غیر منتظره می‌توانیم شناسایی کنیم؟

یکی از نتایج ممکن در این آزمایش میتواند این باشد :

اگر ما لحظه‌ای فارغ نیستیم که توقف کنیم و به آثار یکی از بهترین موسیقیدانان جهان که در حال نواختن یکی از بهترین قطعات نوشته شده برای ویلون است، گوش فرا دهیم، چه چیزهای دیگری را داریم از دست میدهیم؟

محبوبه كاظمی

مناظره موسوی و احمدی نژاد

ghaemyali — Thu, 04 Jun 2009 06:29:18 GMT

برنده مناظره دیشب کسی نبود جز مردم

به نظر من یکی از مهمترین رویدادادهای بعد از انقلاب مناظره موسوی و احمدی نژاد در شب تاریخی ۱۳خرداد ۸۸ است که بالاخره فشار مردم باعث شد تا کاندیداها به جاهای حرف های اتو کشیده سخن هایی بگویند از جنس مردم همان حرف هایی که ما در کوچه و خیابان و تاکسی و غیره می شنویم و بر روی دیوار های دستشویی های بین راهی می خوانیم.یک خروار مطلب در این زمینه دارم که بماند برای بعد.فقط این را بگویم که اگر این چنین اتفاقهایی قبلا می افتاد و ما به اسم حفظ نظام لا پوشانی نمی کردیم.اینجایی نبودیم که الآن هستیم.

ماشا ء الله غضنفر ....!!!!2

ghaemyali — Thu, 14 May 2009 09:42:15 GMT

ماشا ء الله غضنفر ....!!!!

يک آقايی نشسته بود کنار رودخانه و با نوعی شادی کودکانه فرياد ميزد : ماشاءالله غضنفر ...ماشاءالله غضنفر .....!!!
يک آقای ديگری از راه رسيد و پرسيد : مگر غضنفر چيکار کرده که اينقدر ماشاءالله ماشاءالله ميکنی ؟؟؟
يارو در جواب گفت : از صبح رفته زير آب هنوز بيرون نيامده !!!!

حالا حکایت ماست چند ماهیست که به دلایلی دل و دماغ هیچ کاری را ندارم. بدجوری پیج و غیج افتاده به حال و روز ما اما پوست کلفتی که ما باشیم به این نون و ماست ها قافیه را نمی بازیم.خلاصه اینکه سر به سلامت بردن از این همه آواری که بر سر ماست کاریست کارستان و کار یه روز دو روز و یه سال دو سال نیست.ولی برو که رفتیم .به قول اخوان

ما هم راه خود را می کنیم آغاز

.....

کجا؟

هر جا که اینجا نیست.

بله .این غضنفری که از صبح زیر آب رفته بالاخره سر از آب در خواهد آورد و این مرده زنده خواهد شد.همانطور که شاملو گفته:

مرده ای در دل تابوت تکان می خورد آرام آرام

حالا هم برای خالی نبودن عریضه بهتره این مطلب جالب را که از وبلاگ گئوم کش رفتم را بخونید تا قشنگ حوصله تون سر بره:

تفاوت های روانشناسی و بیولوژیکی زنان و مردان

تفاوتهای بیولوژیکی

۱- نـه تـنـها سـاخـتـار مغز زنان و مردان با یکدیگر متفاوت می باشد، بلکه مـردان و زنان از مغزشان بطـرز مــتفاوتی استفاده میکنند. در مغز زنان اتصالات و ارتباطات بیشتری بین دو نیمکره چپ و راست وجود داشـته کـه بـه آنــها این توانایی را می دهد تا از مهارت گفتاری بهتری نسبت به مردان برخوردار باشند.

از طرف دیگر در مردان ارتبـاط کمتری بین دو نیمکره مغزشان وجود داشته و به آنها این قابلیت را میدهد تا دارای مهارت بیشتری در استدلالهای انتزاعی و هوش دیداری-فضایی باشند.

۲- بیشتر عادات مردان و زنان را می توان توسط نقش آنها در روند تکامل توضیح داد. بـا وجود آنکه شرایط زندگی تغییر کرده باز هم زنان و مردان تمایل دارند از برنامه بیولوژیکی خـود پیـروی کننـد. مـردان قـادر هستـند تــا مسیر حرکت خود را بخاطر بسپارند. زیـرا در گذشته مردان می بـایـست شـکـار خـود را ردیـابـی کـرده و آن را گـرفتــه و بـه خـانــه باز میگرداندند در حالی که زنان دارای دید محیطی بهتری میباشند که بـه آنـها کمک میـکند اتفاقات پیرامون مـنـزل خـود را زیـر نـظـر گـرفـتـه و خـطـر در حـال نـزدیـک شدن به خانه را شنـاسایی کنند. مـغز مــردان برای شکار کردن برنامه ریزی شده که حـوزه دید محدود و بـاریـک آنـها را توجـیـه مـی کند امـا مـغـز زنـان قـادر اسـت دامـنـه اطـلاعات وسیـعتری را رمزگشایی کند.

۳- مـردان صداهای گوشخراش، دست دادن محکم و رنگ قرمز را ترجیح میدهند. مـردان در حل مسائل فنی بهتر می باشند. زنان دارای گوش تیزتری میباشند و هنـگام صحبت کردن از واژه های بیشتری استفاده می کنند و در تکمـیل و اتـمام وظـایف بطور مستقل بهتر از مردان می باشند.

۴- هنگامی که مردان وارد اطاق می شوند بدنبال راه خروج میگردند، خـطـر احـتمالی را برآورد کرده و راههای گریز را می سنجد. در حالیکه زنان به چهره میهمانان توجه میکنند تا پـی ببرند که میـهمانـان چه کسانی بوده و چه احساسی دارند. مردان قادر میباشند تا اطلاعات را طبقه بندی کرده و در مغزشان ذخیره کنند. زنـان تمایل دارند تا اطلاعات را بارها و بارها در مغزشان مرور کنند. هنگامی که زنان مشکلاتشان را بـا مـردان در میان می گذارند دنبال راه حل نمیگردند آنها تنها نیاز دارند تا فردی به حرفهایشان گوش دهد.

تفاوتهای روانشناسی

۱- مردان موقعیتها و اوضاع را بطور کلی درک میکنند و تفکر کلی و جـامع دارند در حالی که زنان موضعی می اندیشند و بروی جزئیات و نکات ظریف تمرکز می کنند.

۲- مردان سازنده و خلاق می باشند. آنـهـا ریسک پذیـر بـوده و بـدنبال تجربه های جدید می باشند در حالی که زنان با ارزشترین اطلاعات را برگزیده و آن را به نسل بـعد انتقال می دهند.

۳- مردان در تفکرات و اعمالشان استقلال دارند در حالی که زنـان تـمـایل دارند از عقاید پیشنهادی دیگران پیروی کنند.

۴- ارزیابی زنان از خودشان در سطح پایینتری از مردان می بـاشد. زنـان تـمایل دارند از خودشان انتقاد کنند در حالی که مردان بیشتر از عملکرد خودشان رضایت دارند.

۵- مردان و زنان دارای معیارهای متفاتی برای رضایتمندی در زندگی می باشند. مردان برای شغل مناسب و موفقیت در کارها و زنان به خانواده و فرزندان ارزش قائل میباشند.

۶- مردان نیاز مبرمی دارند تـا بـه اهـدافشـان جـامـه عـمـل بـپـوشانـند اما زنان رابطه با دیگران را در درجه نخست اهمیت قرار می دهند.

۷- مردان دو برابر زنان بیمار می شوند البته زنان نیـز بـیشتر بـه سـلامتـی خود اهمیت میدهند.

۸- زنان درد و کار یکنواخت را بهتر از مردان تحمل می کنند.

۹- بر خلاف تصور عام مردان بیـشتر از زنـان حـرف زده و بیشـتر سـخنــان دیگران را قطع میکنند.

۱۰- مردان و زنان دارای حس حسادت یکسان بوده اما مردان بهتر میتـوانند این حس را پنهان سازند.

سایت پزشکان فارسی زبان

آیا مایلی کهن و امثالهم نماینده ایران عزیز اسلامی هستند؟

ghaemyali — Fri, 24 Apr 2009 09:48:18 GMT

سلام .سلامی به پهنای ایران زمین.

یه مدتی بود که ننوشتیم و حالا هم که داریم می نویسیم از حرف های صد تا یه غاز بعضی ها دزذی کردیم.(سلامی به پهنای ایران زمین)اصولا این گنده حرفا از زبان کسانی بیرون می آید که حرفی برای گفتن ندارند.لذا مجبور می شوند که از این چنین ادبیات گنده ای استفاده کنند که قبلا بزرگانی آن را به نام خود ثبت کرده اند.

گفتم" پهنای ایران زمین" یاد حرف های جناب مستطاب محمد مایلی کهن افتادم که در فرازی از افاضاتشان به قلعه نوعی فرمودند:

"لذا به همين منظور به اين آقايان كوتوله و عوام فريب (كل يوم) كه حتي فاقد مدرك تحصيلي براي گروهبان قندلي شدن هستند اما لقب ژنرال را يدك مي‌كشند مي‌گويم كه از گل دقيقه 90 سايپا و پيامي كه آن گل به پهناي ايران عزيز اسلامي داشته؛ پند گرفته و هر چه سريعتر دست از نوچه بازي و نوچه پروري برداشته از كارهاي ناثواب و عوام فريبي دست بردارند.

ملاحظه فرمودید:ایران عزیز اسلامی!!!!!

این آقا هر چه دل خیلی خیل تنگش خواسته گفته و آخرالامر توپ را انداخته تو زمین این ملت!!!!!عجبا.

فرصت طلبی که ما باشیم از این فرصت بادآورده استفاده کرده قراره چند تا مطلب اجتماعی و روانشناسانه!!!!!!!!!!!!!!!!!!به این موضوع الصاق کنیم.

مطلب اول :اجتماعیست و در مورد سرزمین :

به اعتقاد من ارزش و اعتبار سرزمین چیزی جز مردم آن سرزمین نیستند.خاک خاک است.اگر همه ما ایرانی ها را بلند کنند و مثلا به هندوستان ببرند و هندی ها را به ایران ،اتفاق آنچنانی نمی افتد اما اگر مثلا من از این کاروان به جا بمانم و دور و برم را هندی جماعت بگیرند.دلم مثل یه چیزی می ترکد ،اگر چه خاک همین خاک باشد.بله .این جماعت هستند که سرزمین می سازند و به خاک معنا می دهند. اگر می خواهیم به آنها احترام بگذاریم باید اول به مردمش احترام بگذاریم وبعد سنگ و خاکش را و اگر می خواهیم سرزمین ایران را بشناسیم باید مردمش را بشناسم و نه خاکش را.اجمعین مردم هم تعیین کننده اند البته به این صورت که ما ناخواسته نمایندگانی را برای سخن گویی خودمان انتخاب می کنیم که حرف دلمان را بزنند .

حالا یه سوال .البته بهتر است خودمان را گول نزنیم و راست حسینی جواب بدهیم.

آیا مایلی کهن و امثالهم نمایندگان ما نیستند؟

و اما از زاویه روان شناسانه موضوع:

آمی وقتی که لخت و عور به این دنیا می آید از همان ابتدا سر ناسازگاری دارد.جیغ می زند همه را به فحش می بندد که: ای هوار ای فلان فلان شده ها چرا از آن محیط امن بیرنم کشیدید.مگر شما کی هستید؟شما همان آقايان كوتوله و عوام فريب (كل يوم) هستید كه حتي فاقد مدرك تحصيلي براي گروهبان قندلي شدن هستند اما لقب ژنرال را يدك مي‌كشید.

خلاصه اینکه بچه اصلا از غیظ هم که شده و یا هر چیز دیگه بد و خوب سرش نمی شود.دوست داره لخت و عور همه جا بگردد و ما به چه بدبختی لباس تنش می کنیم.هر چر تو پرتی را می گه و به چه بدبختی حرف زدن و بجا حرف زدن یادش می دهیم.همه جا را به گه می کشه و به چه بدبختی آداب دستشویی و رختشویی را یادش می دهیم.

بعد عهد و بوقی این آدم برای ما می شود آدمی که قشنگ حرف می زند .شیک می پوشد و در جایش می تخلید.این چنین می شود که انسان می آموزد که کجا شوخی کند و کجا جدی باشد.کجا چرند بگوید و چه جا نظم بسراید.اگر یه انسانی این مهم نتواند از دو حال خارج نیست .یا عقب افتاده ذهنی است و یا بسیار عصبانیست.و کسی همیشه خدا بسیار عصبانی است همان کسی است که روان شناسان به او می گویند : روان نژند.(که البته ممکن است خیلی هم با هوش باشد.)

بر عقلای جامعه فرض است که این چنین افرادی را به پست های مهم نگمارند چرا که آن می شود که دیدید.او مثل یه بچه است که نه می دند چه بپوشد چه بگوید و کجا.....

این مقال مقاله ایست برای همیشه و همه کس که بیاموزیم همیشه دوران هر کسی را به هر کاری نگماریم که دست گل به آب دهد و آبرو ببرد.

عیدانه

ghaemyali — Sat, 21 Mar 2009 08:56:14 GMT

باز می آید پرستو نغمه خوان

باز می سازد در اینجا آشیان

نمیدونم این چندمین عیدیه که عیدانه می نویسم.

امسال هم همچون سال های پیش به انتها رسید اما انگاری من هنوز اندر خم یک کوچه ام.

دور و برم را به قول شاعر :تا که نگاه می کنم تغییرات زیادی می بینم مثلا خانه ام عوض شده،موهایم سفید شده.یه تعدادی مردند.یه تعدادی هم به دنیا آمدند.

اما یه جاهایی هم آب از آب تکون نخورده.اگه گفتید کجا؟بگم؟بگم؟بگم؟

آموزش و پرورش!!!!!!!!!

از همه جهت.چه آموزشش و چه پرورشش.آش همان آش است و کاسه همان کاسه!!

می گی نه پس گوش بگیر:کلاس همان.میز همان.نیمکت همان.معلم همان وزیر همان.اداره همان.مدیر همان.دانش آموز همان.جریان آموزش و پرورش مانند جریان یک چشمه است که گرچه حر کت می کند و آبش عوض می شود اما چشمه همان چشمه استآبش هم نه کم می شه و نه زیاد.

وضعیت استخدامی ها همان.حق التدریسی ها همان.نظام همانگ پرداخت که تا حالا اجرا نشده هما ن با حساب کتاب من اگر هم در سال جاری اجرا هم شود باز هم همان.

والا ما هر چی به قد و بالای این سال 87 نگاه می کنیم.چیز دندان گیری نمی بینیم که بگیم به این دلیل سال خوبی بوده.بحران اقتصادی ،غزه،پدر اتریشی،اعتیاد ،قاچاق،کوفت،زهر مار تا دلت بخواهد در این سال بوده.ولی دروغ چرا یک چیز جالب و قشنگ اتفاق افتاد و اون هم انتخاب باراک اوباما بود.که در موردش نوشتم.همین و دیگر هیچ.از خود می پرسم آیا در 88 هم دنیا به همان سمتی می رود که در 87 رفت.

در گذشته چه بوده؟تا آنجائیکه ما در تاریخ گشت زدیم تا بوده همین بوده.می گی نه شاهنامه را بخوان ویل دورانت را بخوان سینوحه را بخوان.اصلا حافظ را بخوان:

جهان پیر است و بی بنیاد

از این فرهاد کش فریاد

بیچاره انیشتین هم حتی در کار این جهان ماند و آخر سر دست به دامان روانشناسی به نام فروید شد که:چه نشسته ای ما که سر از کار دنیا در نیاوردیم تو بگو چه خبره و آیا :

راه رستگاتری هست؟

فروید معتقد است که امروز هم به رغم تغییر و تکامل شیوه های حکومتی، باز تنها راه رسیدن به حق، زور است.

یعنی جلوی زور را بایستی به زور گرفت !!!!

البته در مقابل نظریه فروید رویکردها دیگری نیز وجود دارند که حرف های دیگری از روحیات انسان می زنند.معروف ترین آنها رویکرد" پدیدار شناختی" مخصوصا شاخه ای از آن که "انسان گرا ها" را شامل می شود،است.

این روان شناسان به تجربه های شخصی و درونی فرد، آن هم از دیدگاه یا منظر خود فرد توجه دارند.بر اساس این دیدگاه «انسان یک موجود آزاد و انتخاب گراست و توانایی رشد و خودشکوفایی دارد.

خلاصه اینکه عالم و آدم در کار این جهان موندند.

حتی متعبدترین آدمها هم می خواهند به زور ما را وارد بهشت کنند و روان شناس ها هم همونجور که خوندید می خواهند به زور خوشبختمان کنند.خلاصه اینکه داداش دنیا یا دنیای زر است یا زور.هیچکدومشون هم راه رستگاری نیستند.

شاید امسال رستگاری نزدیک باشد.شاید.شاید شاید.بالاخره انسان به امید زنده است .امسال هم ما به امید راه خود را می کنیم آغاز

کجا؟

هر جا که پیش آید.تا شاید همینجورالله بختکی به روزی که شاملو تصویر کرده برسیم:

روزی ما دوباره کبوتر هایمان را پیدا خواهیم کردو مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت.

روزی که کمترین سرود بوسه است

و هر انسان برای هر انسان برادریست.

روزی که دیگر در های خانه شان را نمی بندند

قفل افسانه ایست

وقلب برای زندگی بس است.

علم و هنر

ghaemyali — Fri, 27 Feb 2009 14:59:18 GMT

جاتون خالی دیروز از مشهد برگشتم.چند روز قبلش هم یه توک پا رفته بودم تهران.در مورد این 2 سفر اگر کنجکاو هستید که بدانید .بایستی عرض شود که با انکه اصراری بر سوزاندن دماغ شما ندارم اما اصلا علاقه ای به نو.شتن در موردشان را ندارم.و اما موضوع این پست در مورد علم و هنر است:

"يک روز مردي ميرفت به شهر که هيزم بفروشد. بين راه نصرالدين به او

رسيد و پرسيد: «اين حطب مرتب بر حمار اسوداللون را هر رطل شرعي

به چند درهم در معرض بيع و شرا در مي آوري؟»

مرد نگاهي به او کرد و گفت: «داداش! اگر مي خواهي هيزم بخري هر

من سي درم، اما اگر مي خواهي دعا بخواني، برو مسجد.»"

کتاب درسی روان شناسی امسال مثلا عوض شده ولی مشکلش هنوز پابرجاست.اما ایراد کار کجاست؟

تا وقتی درس میدهم مشکلی نیست.سوال میدهم باز هم مشکلی نیست.بچه ها از ناخن پا تا انتهای موی سر گوش می شوند و به نطق شیرین !!جذاب !!!و گهربار من گوش جان می سپارند.مشگل از جلسه بعد شروع می شود که می خواهم بپرسم.تقریبا همه متفق القول می شوند که اقای دبیر شما این مطالب را درس ندادید.!!!!!!!!!!!! چون هر چه می خوانیم کمتر می فهمیم!!!!!!

میرم خونه اینبار از نگاه دانش اموزان یه نگاهی به مطالب کتاب می اندازم.با خود می گویم :جدا که بهتر از این نمی شود مطالب ساده را به سخت ترین نحوی بیان کرد.من نمی فهمم که حضرات نویسندگان چه درکی از علم و هنر دارند .بنده ی سراپا علم و هنر!!! کاری به تعریف علم ندارم اما به اعتقاد من هنر تعلیم یعنی «بیان سخت ترین مطالب با ساده ترین روش».

شاید عالیجنابان مستطاب نویسندگان عالمی تمام و کمال باشند اما دریغ از یه ایپسیلون هنر.با خود می گویم:بنده با هوش متوسط خودم این توان را دارم اما چرا این حضرات با هوشمندی متوسط به بالا و نخبه ندارند؟شاید جوابش این باشد که انها همه را مثل خود می دانند شاید هم می خواهند اظهار فضل کنند شاید هم می خواهند هر ننه من قمری سر از کتاب در نیاورد .شاید هم می خواهند دانش اموزان را به چالش بکشند که یه کمی برای فهم مطالب تلاش کنند .شاید هم می خواهند زحمت من معلم را زیاد کنند.خلاصه اینکه حتما یه دلیلی دارد.

اصلا ولش کن بچسبیم به نکته های کوچک زندگی:

1. وقتی چیزی روی اجاق می جوشد از آشپزخانه بیرون نرو

2. وقتی کسی عطسه می کن بگو علفیت باشد

3. سعی کن موفقیت های قبلیت مانع پیشرفت های بعدیت نشود.

4. همیشه تنبیه را متناسب خطا در نظر بگیر

5. هیچوقت پایان فیلم ها و کتاب های خوب را بازگو نکن.

6. وقتی به مسافرت می روی دو سنجاق برای کیپ کردن پرده همراه داشته باش.

7. هیچ وقت کاری نکن که اعتماد دیگران به تو سلب شود.

8. هرگز موفقیت را پیش از موقع عیان نکن.

9. نگذار خودت و اعضای خانواده ات آنقدر غرق کار و تلاش شوید که برای صرف یک وعده غذا هم فرصت دور هم جمع شدن را نداشته باشید.

10. شبها تا وقتی تمام اعضای خانواده برنگشته اند چراغ حیاط را خاموش نکن.

مدیریت در آموزش و پروش

ghaemyali — Sun, 01 Feb 2009 22:54:53 GMT

خیلی وقته که به دلیل مشکلات عدیده شخصی و غیر شخصی دست به قلم نبردم .راستش این روزها اینقدر دچار بلابلیه هستم که موندم به کدوم دردم برسم !!!!با اینحال به قول علی سنتوری :

اما تو کوه درد باش

طاقت بیار و مرد باش

در این دل شب هم که هوس نوشتن کردیم باز هم با این همه دردسر و غمی که از هر طرف چهره کریهش را به من نشون میده عجیبه که دگر بار هم به یاد سوژه خنده داری افتادم و آن قصه پرغصه مدیریت در آموزش و پروش است.

هر اداره ای که بری همه تا پیشنهاد مدیریت و معاونت می شنوند قند تو دلشون آب می شه و شب از خیال فخر فروشی به فلان و ضرب شصت نشان دادن به بهمان خوابشون نمی بره.همه جا یه مدیر می گن صد تا از بغلش در می آد.همه جا به غیر از آموزش و پرورش.جایگاه ساخت آدمیزاد!!!!!!!

عجیب است .در این خراب شده تقزیبا هر کسی که سرش به تنش بیرزد و حساب دو دوتا چهار تا بلد باشد عطای مدیریت را به لقایش می بخشد.چرا که صنار سه شاهی هم که اضافه می دهند نه آنچنان دندان گیر است که پابندت کند و نه باز هم آنچنان دندان گیر که پابندت کند.لذا این می شود که یواش یواش نخبه ها می روند و آن کسانی این ردا را به تن می کنند که برازنده این مقام نیستند .البته کاری به استثنا ها ندارم که من هم چند تا از اینها را دیده ام.ولی با این روندی که به جلو می رویم این چند استثنا هم یواش یواش کوچ و کلشان را می گیرند و می روند . آنوقت علی می ماند و حوضش.حسابش را بکن که پسین فردا در همه مدارس با مدیرانی سرکار خواهیم داشت که از کلاس رانده و هیچی ندان هستند.اونوقت خر بیار و باقالی بار کن.

اگر جناب وزیر و اعوان و انصارشان یه خورده اون سلول های خاکستریشان را بتکانند حتما متوجه می شوند که جایگاه مدیریت در مدارس بسیار تخریب شده و این خلا پر نمی شود مگر اینکه به این قشر پول تزریق کنند پول نه حرف مفت و مشوق های کاغذی .بالاخره مدیری گفتند غیر مدیری گفتند.

اصلا ولش کن به ما چه. مگه این سد فقط یه سوراخ داره که تو مثل اون پسرک نمیدونم چچی انگشت کردی تو اون.عزیز من این که سد نیست آب کش است آب کش.

لذا برمی گردیم به دستورات زندگی خودمون تا یه خورده هوایی تازه کنیم.

1. همیشه درب اتومبیل را برای همسرت باز کن و در پوشیدن کتش به او کمک کن.

2. نظم و انضباط را با ملایمت درهم بیامیز.

3. برای مسافرت از آژانس های مسافرتی استفاده کن.نه تنها هزینه زیادی ندارد بلکه باعث صرفه جویی در وقت و انرژی و کار هم می شود.

4. همیشه از خودت عکس داشته باش.

5. سعی کن از بیمه ای استفاده کنی که مالیات زیادی از آن کسر نشود.

6. درباره موضوعی که درست متوجه نشدی قضاوت نکن.

7. وقتی میدانی کسی زحمت کشیده تا واقعا شیک شود به او بگو معرکه شده ای.

8. علامت خاصی بین خودت و همسرت در نظر بگیر و در مجامع و میهمانی ها با او رد و بدل کن تا بداند در محافل شلوغ هم به او توجه داری.

9. هیچ وقت قراردادهایی را که در متن آنها جاهای خالی وجود دارد امضا نکن.

10. وقتی جنس گرانی را می خری در مورد نحوه پس گرفتن آن نیز سوال کن.

11. وقتی برای قرض گرفتن پول نزد شخصی می روی مرتب لباس بپوش.

12. یادت باشد که محبت همه کس را تحت تاثیر قرار می دهد.

13. در مورد مردم به خاطر بستگانشان قضاوت نکن.

14. شکلات بخور.

15. از هر فرصتی که باعث می شود در کارت پیشرفت کنی حداکثر استفاده را بکن.

16. نشانی خود را در داخل و بیرون چمدان بنویس.

17. هرگز پشت تلفن شماره کارت اعتباری و اسرار را نگو.
(اصلا پشت تلفن پشت سر کسی هم حرف نزن خصوصا الان که تقریبا همه گوشی ها قدرت ضبط مکالمه را دارد.)

18. یادت نرود که همه مردم از چیزی وحشت دارند،به چیزی عشق می ورزند و چیزی را از دست داده اند.

19. آرام صحبت کن اما در فکر کردن سریع باش.

20. وقتی از تو سوالی می کنند کهئنمی خواهی پاسخ دهی ،لبخندی بزن و بگو :برای چی می خواهید بدانید؟

نکته های کوچک زندگی

اچ جکسون براون

ترجمه شبنم خوشبخت