روان شناسی و اجتماعی

خودآزاری

ghaemyali — Thu, 24 Jul 2008 16:32:38 GMT

خودآزاری

در این پست می خواستم در مورد پیشداوری بنویسم اما مرگ نا بهنگام یک وبلاگ مرا بر آن داشت تا موضوع این پست به مازوخیسم و یا خود آزاری برگردانم.

در این هفته یک نظر نظرم را جلب کرد:

یعنی واقعا فکر می کنید من تا به حال دانش آموزی که نمره بیست داشته باشه نداشتم؟؟؟!!!!!!!!!!!!!! وای؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ وای؟؟؟؟؟؟

تا دیروز قرار بود که در جواب کامنت شما یک خاطره توپ بذارم . اما زندگی امان نداد

کنجکاو شدم و رفتم سراغش اما سنگ قبری بود سخت دلگیر که رویش نوشته بود:

این وبلاگ دلخوشی ِ بزرگی در زندگی ِ انوری گونهء من بود که گویا بیش از اندازهء مجاز عمر کرد

شاید هم روزی دوباره نوشته هایم رابرای خواندتان در این وبلاگ گذاشتم . کسی چه میداند . لبخند.

دیگه راحت شدید از دست منو خاطراتم ها .

در پناه حق باشید.

حالا که انوری مرده و دستش از دنیای مجازی کوتاه است می خواهم شجاعت به خرج دهم و این حرکت او را به سلابه بکشم.باشد که عبرت سایرین باشد .هر چند که این شتری است که در دم در هر صاحب وبلاگی می خوابد.حتی من.

به اعتقاد من انوری یک نوع خودزنی کرده است.همه آدما از آزار و اذیت خود لذت می برند البته با درجاتی.مثلا اکثر ماها از انگولک کردن زخم خود سر کیف می شویم.این نوع خفیفی از خودآزاری است.همچنین کسی که دست خودش را زخم می کند و در نهایتش بعضی از خودکشی ها حتی.بعضی از خل و چل ها هم برای گریاندن نزدیکان و کسب ترحم از آنها به خودکشی فکر می کنند و یا آنرا اجرا می کنند. اگر خودکشی برای این باشد از احمقانه ترین کارهاست.چون مرگ اجازه دیدن آگهی تسلیت را به ما نمی دهد و ما وارد بعدی می شویم که ارزشهای آن سنخیتی با ارزشهای این دنیا ندارد.لذا به این دسته از خل و چل ها باید گفت:حالا که مرگ حتی بعد از هزار سال هم پاچه ما را می گیرد،چه اجباری دارد که خود با استقبال آن برویم.بگذارید این دنیا را تا آنجائیکه می بایست تجربه کنیم.مرگ هم چشمش کور به وقتش خواهد رسید.

شاید انوری برای کسب ترحم و انگولک احساسات ما این کار را کرده .نمی دانم ولی اگر برای این باشد که تقریبا حتما هست دچار نوعی از خودآزاری شده است.

افسوس که زندگی مجازی انوری پایان یافته وگرنه جواب او خواندنی بود.نمیدانم شاید یک وقتی به خواب مجازی من بیاید. برای انتقام.شاید .

روز مرد

ghaemyali — Tue, 15 Jul 2008 20:25:30 GMT

نمی خواهم در مورد روز مرد بنویسم و دستی دستی برای خودم دوست و دشمن بتراشم.لذا به متنی که واقعا نمی دانم از کجا دزدیم ارجاعتان می دهم.

البته به اعتقاد من در پس هر جمله اش که به نظر شوخی می رسد خرواری از مطالب خصوصا اجتماعی مطرح است.

ملاحظه کنید:

فایده های مرررررررررررررررررررررررد بودن

-همیشه از نام خانوادگی شما استفاده میشود

-مدت زمان مکالمه تلفنی شما حداکثر30ثانیه است

-برای یک مسافرت یک هفته ای تنها یک ساک کوچک دستی نیاز دارید

-درب تمام شیشه های مربا وترشی را خودتان باز می کنید.

-دوستان شما توجهی به کاهش و افزایش وزن شما ندارند

-جنسیت شما در موقع مصاحبه استخدام مطرح نیست.

-لازم نیست کیفی پراز لوازم بی استفاده را همه جا به دنبالتان بکشید

-ظرف مدت10 دقیقه می توانید حمام کنید وبرای رفتن به مهماتی آماده شوید

-همکارانتان نمی توانند اشک شما را در بیاورند

-اگر در 24 سالگی هنوز مجردید احدی به شما ایراد نمی گیرد

-رنگ اجزاء صورت شما در هر صورت طبیعی است

-با یک دسته گل می توانید بسیاری از مشکلات احتمالی را حل کنید

-وقتی مهمان به خانه شما می آید لازم نیست اتاق را مرتب کنید

-بدون هدیه می توانید به دیدن تمام اقوام ودوستانتان بروید

-می توانیدآروزی هر پست ومقامی را داشته باشید

-حداقل بیست راه برای باز کردن در هر بطری نوشابه داخلی وخارجی بلد هستید

-ضرورتی نداره روز تولد دوستانتان را به خاطر داشته باشید

-وبالاخره روزی بک پیرمرد موفق خواهید شد.

قصری

ghaemyali — Fri, 11 Jul 2008 19:20:33 GMT

قرون وسطی برای یکی مثل من پر است از وقایع جالب و عجیب.خیلی دوست دارم در مورد این هزاره جهل آدمی بیشتر بدونم اما هیج وقت آرزو نمی کنم در آن دوره بودم.باور کنید بارها آرزو کردم که در دوره پارینه سنگی، غار نشینی و حتی ژوراسیک می بودم اما قرون وسطی را نه.می پرسید چرا؟برای اینکه یکی مثل در این دوره خوراک آتش می شد.مثل ژاندارک

بدجوری ژاندارک رو اونا چزوندند

زنده توی آتیش اونو سوزوندند.

بله اگه من در آن دوران بودم.حتمازنده نبودم و اگر هم بودم از پا آویزون بودم ویا افقی روی تخت در حالی که یه بشکه آب با قیف توی دهنم خالی می شد.

هزاره جهلی که با بدفهمی دین آنرا وسیله ای برای محو دست آوردهای گذشتگان خصوصا رومیان و یونانیان قرار دادند.

در این دوره ظرفی بود به نام "قصری"که محتویات آن را از پنچره به بیرون می ریختند.می خواهید بدانید محتویاتش چه بود؟گلاب به روتون ادرار و گه.یعنی مخلفات دستشویی.تصورش را بکنید دارید در یک خیابان قدم می زنید که یهویی خیس می شوید.عجیبتر اینکه این موضوع بسیار هم عادی بود.خیابان ها بسیار کثیف بدبو و عفن بودن.این موضوع موجب هزاران کوفت و مرض هم می شد.

اما راستی چرا زمانی که رومیها صدها سال قبلش لوله کشی در شهرهایشان مرسوم بود در قرون وسطی اینچنین فراموش شد؟

علتش از این قرار بود که کشیشان بهشت فروش این خرافه را رواج دادند که عریان شدن بدن چیز مذمومیست و موجب می شود تا هر چی جن و شیطان و شیطونک است از منافذ پوست وارد بدن می شود . لذا برای پیشگیری از جنونیjenoni))شدن لازم است هیچ وقت انسان عریان نشود.

اینا بهشت فروشی کردند بی پدرا خدا رو جوشی کردند

به نام دین حسابی خوردن اینها کفر خدا رو در آوردن اینها

پیرو این اعتقاد همه کارهایی که مستوجب لخت شدن انسان است کم شد یا از بین رفت.مثل حمام کردن.عادت هفته ای یک بار استحمام رومیان تبدیل شد به سالی یک بار .آن هم با لباس.بنابراین تمام علومی که در این ارتباط بود فراموش شد.مانند لوله کشی.مردم مجبور شدند یا خود را مجبوراندند که از قصری استفاده کنند.تصورش را بکن که در میان مردمی زندگی کنی که سالی یک بار حمام می کنند .آن هم با لباس!!!!!!!!!!!!!

هر تمدنی که به خرافه بیش از حد آلوده شود از بین خواهد رفت.این موضوع را گفتم چرا که از گوشه و کنار حتی در میان قشر تحصیل کرده خرافه در حال گسترش است.این یک زنگ خطر است.هر چند که الوین تافلر معتقد است که دیگر بشر هیچگاه به عقب باز نخواهد گشت و اینجور نیست که با چیزهایی مانند خرافات تمدن بشر مانند گذشته در خطر بیفتد اما این قضیه همچین هم بی خسارت نخواهد بود.

اگر کتاب سینوهه را خوانده باشید در جایی از استادش در مورد دلیل این نوع تغذیه برای زن باردار می پرسد و استاد می گوید :زیرا که خدای نمیدانم چچی می خواهد.(در گذشته چند خدایی رایج بوده)سینوهه با ذهن پرسشگرش و با تحقیق دلیل و علم این کار را در متون قدما می فهمد و در ک می کند که تا چند سال دیگر علم این سوال جایش را به خرافه خواهد داد.

برگشتیم

ghaemyali — Sun, 06 Jul 2008 12:26:18 GMT

ما اومدیم.جای همه شما خالی بود. در این سفر 3 روزه اینقدر موضوعات برای تجربه و تفکر وجود داشت که نگو نپرس.

سفر برای آدمهای مختلف حس های مختلف ایجاد می کند.مثلا برای اغلن به خستگیش نمی ارزد.درست مثل حافظ که چسبیده بود به شیراز و ولش نمی کرد.

خوشا شیراز و وضع بی مثالش

خداوندا نگهدار از زوالش

همین حافظ زمانی که بنابر مقتضیات و سوءبرداشت حکمای نادان از ترس جان جلای وطن کرد .دلش برای خونه .و زندگیش قد یه ارزن شد و های های گریه می کرد.آخرالامر هم که خطر رفع شد باز هم نتوانست.چرا؟چون پول نداشت!!!!!!!!!!!!!!!!در این زمان بود که سر نماز شروع کرد به استغاثه:

نماز شام غریبان چو گریه آغازم

به مویه های غریبانه قصه پردازم

به یا د یار و دیار آنچنان بگریم زار

که از جهان ره و رسم سفر براندازم

ملاحظه فرمودید که جناب حافظ چه کشیده از فقط یک سفر. آدم اشکش سرازیر می شه.

دلش پاره شده بود،واسه کی و چی؟

من از دیار حبیبم نه از بلاد غریب

مهیمنا به رفیقان خود رسان بازم

بله ،حافظ رفیق باز بود از همه نوعش!!!!!!!!!!!!!

خدای را مددی ای رفیق ره تا من

به کوی میده دیگر علم برافرازم

خرد ز پیری من کی حساب برگیرد

که باز با صنمی طفل عشق می بازم

آدمهایی مثل حافظ اهل سفرند اما سفر درونی .اونها در خیال به همه جا می روند همه کار می کنند.

اما یه سری از آدمها هم هستند که بایستی همه چیز را با چشم سر هم ببیننند.چشم دل هم به کنار. از دید آنها زندگی مثل رودخانه و برکه نیست بل اقیانوسی است و ما نبایستی گرفتار فقط برکه باشیم.

همونجوری که اغلن گفت سعدی و ناصر خسرو از این دست آدمها هستند.نوشته ها و شعرهای آنها بیشتر اجتماعی هستند.البته خود سعدی از هر دو سفر بهره ای داشت .شعر های عرفانی سعدی هم بی بدیلند.

ای ساربان آهسته ران کارام جانم می رود

وان دل که با خود داشتم با دلستانم می رود.

دو هفته پیش بازار تهران بودم.بازار عرب ها جلوی شمس العماره .از خستگی جلوی مغازه ای کنار درویشی نشستم.انگشتر میفروخت.با اجاز ه عکسی از سبیل های مشتیش گرفتم و پای صحبتش نشستم.

گفت :این ملت چه ساده اند.اگر بگویم این انگشتر خاتم سلیمان است باور می کنند.گفتم:خاتم سلیمان مگر پیدا شده.هر چند که مهم نیست:

دلی که غیب نمایست و جام جم دارد.

زخاتمی که دمی گم شود چه غم دارد

نگاهی به من کرد و فهمید این آدمی که کنارش لب جوب نشسته کم علکی نیست!!!!!گفت:همانطور که شیطان خاتم سلیمان را با فریب دزدید ،سلیمان هم با نیرنگ خاتم را از شیطان ستاند.حرفمان گل انداخته بود که مغازه روبرویی به بهانه آب پاشی جلوی مغازه ما را از لب جوب راند.

سفر به ییلاق

ghaemyali — Wed, 02 Jul 2008 22:13:31 GMT

فردا عازم سفرم.به ییلاق. دلتون آب.البته در این یکی دو ماه به شهمیرزاد و تهران هم رفتم اما به دلیل در امان ماندن از چشمان باباقوری شما چیزی نگفتم.

فردا عازم سفرم به ییلاق

.آزوی سفر خوشی برایم بکنید.بسیار امیدوارم که عمری باشد تا باز پشت این رایانه قرار بگیرم و برای شما بنویسم و از شما بخوانم اما اگر هم مرگ مرا فرا گیرد هیچ نگران نیستم چرا که فرصتی برای نگران شدن نیست چرا که قائمی به ناگهان نیست می شود.ما هیچ وقت اعلامیه تسلیت خودمان را نمی بینیم .بنابر این برای ما فقط و فقط زندگیست و دیگر هیچ.

فکر به مرگ اگر برای تعییر رفتار به مثبت باشد خوب است اما اگر برای این باشد که فقط بترسیم و دیگر هیچ بسیار احمقانه است.

نمیدانم چرا مطالب بالا را نوشتم. من فقط میخواستم خداحافظی کنم تا چند روز چرا که می خواهم سفر کنم به ییلاق.جایی خوش آب و هوا .

آنجا هم به یادتان هستم .همین و دیگر هیچ.اما چرا؟ همینجور هیچ و پوچ هم نیست.من یه عادتی دارم و اون اینکه گاهی اوقات حرفی، شعری و نکته ای اگر جالب بود را یاد داشت می کنم اما چون آدم بی نظمی هستم نکته ها در همه جا پخش و پلا هستند .در تمام اطراف و اکناف زندگیم .امشب از آن کاغذ پاره ها شعری را یافتم که حیفم می آید حسن ختامش نکنم:

همه عمر برندارم سر از این خمار مستی

که هنوز من نبودم که تو بر دلم نشستی

هیچ وقت فکر کردید این زندگی به چه چیز شبیه است؟

ghaemyali — Sun, 29 Jun 2008 19:17:08 GMT

هیچ وقت فکر کردید این زندگی به چه چیز شبیه است؟

به یه هندوانه سربسته و یا به یه هلوی رسیده.

مثل یک چمن آفریقایی نرم و لطیف است که روی آن می لمی و یا مثل یه کاکتوس امریکایی سخت و تیغدار که از آن می پری؟

هر کسی یه چیزی در موردش می گه که حتما شما هم یه چیزایی شنیدید.

امروز یه مطلب در مورد داستان شطرنج خوندم.حتما می پرسید: این موضوع چه ربطی به ابداع شطرنج دارد.

باید بگم شاید ربطی نباشد اما بخوانید بد نیست:

چند داستان كهن درباره اختراع شطرنج به زبان پهلوی ( فارسی میانه ) باقی مانده كه این داستان یکی از آنهاست:

در زمان خسرو انوشیروان دانایان هند شطرنج را ساختند و آنرا همراه چند دانا به دربار انوشیروان خسرو پسر قباد فرستادند و گفتند : چنان كه شما خود را برتر از ما و سرور ما می دانید باید دانایان شما هم از دانایان ما بالاتر و بهتر باشند . اینك این شطرنج اگر توانستید آن را بشناسید و رازهای آن را بگوئید ما باجگزار شما می شویم و اگر نه شما باید به ما باج بپردازید و زیر دست ما باشید.

دانایان دربار كه حلّ مسئله شطرنج را دشوار یافتند ، چهل روز مهلت خواستند و در این مدت هم نتوانستند شطرنج را شرح دهند . روز چهلم بزرگمهر كه جوان ترین وزیر و دانای انوشیروان بود به پاخاست و گفت این شطرنج را چون میدان جنگ ساخته اند كه دو طرف با مهره های خود با هم می جنگند و هر كدام خرد و دوراندیشی بیشتری داشته باشد ، پیروز می شود . آنگاه بزرگمهر وسیله بازی دیگری را نشان داد و گفت اگر شما این را پاسخ دادید ما باجگزار شما می شویم و اگر نتوانستید باید باجگزار ما باشید . این وسیله تخته نرد بود .

دانایان آن سرزمین از توضیح نرد درماندند . آنگاه بزرگمهر گفت در این بازی بر خلاف شطرنج كه در آن خرد و دور اندیشی كار ساز است ، تصادف و سرنوشت دخالت دارد و مسیر بازی را تصادف تعیین می كند و خرد آدمی در آن كاركرد كمتری دارد .

آنگاه بزرگمهر با دانایان هند شطرنج بازی كرد و چند بار از ایشان برد . به این ترتیب دانایان هندوستان پذیرفتند كه باجگزار ایران باشند.

حرف من در مورد فرق شطرنج با تخته نرد است. دوباره بخوانید:

در واقع بزرگمهر می خواست بگوید:در تخته نرد بخت و خرد هر دو دخالت دارند،درست مثل زندگی.

زندگی چیزی نیست جز ملقمه ای از شانس و خرد.

مثل تخت نرد

هیچ وقت فکر کردید که اگر فلان رشته را انتخاب نمی کردید چه سرنوشتی داشتید و یا آن روز بر حسب اتفاق از آن کوچه نمی رفتید و چشمتان به جمال فلانی روشن نمی شد الان مادر یا پدر چه بچه هایی بودید؟

مادر

ghaemyali — Tue, 24 Jun 2008 18:52:18 GMT

روزت مبارک مادر

این از خلاقانه ترین و جالبترین نقاشی هاییست که دیدم

نظر شما چیه؟

یه چیز بد یه چیز خوب

ghaemyali — Sat, 21 Jun 2008 12:27:18 GMT

یه چیز بد

نمیدونم چی بنویسم.تو این دنیای بی صاحاب شده اینقدر موضوع برای نوشتن هست که نگو و نپرس.با خودم و نه با کس دیگر عهد کرده بودم که از سیاست ،حماقت ، حقوق مثلا پلکانی معکوس و موضوعات اینچنینی نگویم و ننویسم و سرم به کار نوشتن در مورد انسان و پیچیدگیهایش باشد. اما مگر میگذارند؟!!!!!!!!!!!!!!!!!!

والا ما که سر از نحوه حساب کردن نرخ تورم در این مملکت در نیاوردیم.به قدرتی خدا از حساب کتاب و ریاضی و فیزیک هم که پاک پاکیم.ولی اینقده رو می درکیم که هرچی الان می خرم حد اقل دو برابر پارسال است.حالا چه جوری مهندسان اعداد دولت نرخ تورم را 17درصد تعیین کردند، الله اعلم.شنیده ها حاکی است که ما به التفاوت قیمت چند قلم جنس مانند گالش های مادربزرگ.دندان مصنوعی ننه بیگم،مسواک غول چراغ جادو ،کدو قلقله زن و بالاخره سنگ پای قزوین را برای حساب کتاب تورم در نظر می گیرند(اگه غلط گفتم عالیجنابان انوری،وحدانه و اتاق ریاضی باصلاحند).چیزایی که سالی دوازده ماه به کارمان نمی آیند.

بایستی قیافه همکاران زمانی که احکام جدید را به دست چپشان می دهند را ببینید. دیدنیست!!!!!!!!!!آرزوی افزایش چند صدهزاری در تک تک سلول های قلبشان فرو رفته.برای همینه است که :

اکنون دلشان شکسته و خسته است

زیرا که یکی از دریچه ها بسته است.

ولی این موضوع به خدای احد و واحد برایم آزار چندانی ندارد .چیزی که روی اعصاب من راه می رود حرف های آقایان است که انگار نه انگار اتفاقی افتاده است. انگار نه انگار نونی از سفره رفته است.انگار نه انگار پول توجیبی بچه ای کم شده.صدا و سیما انگار شرح حال مردمان کره مریخ را می دهد.چرا چیزی از آن همه را من در دور و برم نمی بینم.نمی دانم شاید که فقط من نمی بینم.و به قول خودمون نیمه خالی لیوان را نگاه می کنم.شاید.

گله پیش کی ببریم ؟

بعضی چیزا رو به بعضی ها نبایستی گفت چرا که:

نرود میخ آهنی در سنگ

سر آخر هم یه چیزی بدهکار می شیم

چی بگیم ؟؟

خیلی چیزارو می شه دید و شنید ولی بعضی چیزارو نمی شه نوشت و گفت بنابراین :

تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل

تو این هاگیر و واگیر و دوران بی پولی آدم چیزایی رو میشنوه و می بینه که روی سرش چنار سبز می شه.مثلا اینکه در یکی از کشورهای عربی به علت بالا رفتن قیمت نفت حقوق کارمندها دو برابر شده!!!!!!!!!!!!!!!

این عرب ها هم خوب با پول نفت حال می کنند.بگذریم از این حرف ها که اقتصادشان بیسیک و پایه ای نیست و کف روی آب است.این حرف ها رو ولش .بچسب به زندگی آقای شيخ محمد آل مکتوم

آقای شيخ محمد آل مکتوم ؛ امير دوبی سال گذشته يک ميليارد و پانصد ميليون دلار برای سه تا از اسب هايش خرج کرده اند !!

راديوی سرتاسری NPR که اين خبر را پخش کرده است می گويد : آقای شيخ محمد آل مکتوم ؛ يک هواپيمای جت 747 بسيار مدرن خريده است تا اسب های اين آقا را برای شرکت در مسابقات اسبدوانی ؛ به اينسو و آنسوی جهان ببرد .

شبیه این قصه برای شتران شیخ هم مصداق دارد.آنها در استخرهای بسیار مدرن شنا می کنند و دارای مربيان ويژه ای هستند که از انگلستان استخدام شده اند و حقوق سالانه شان سر به ميليون ها دلار ميزند خلاصه اینکه : يک روز خرج مطبخ او ؛ قوت سال ماست

این قصه را نگفتم که شما در مورد شیخ قضاوت کنید.می خواستم بگویم:مسئولی خوب است که هم برای ملتش رفاه بیاورد و هم برای خودش .اینکه بگوییم فلانی مسئول خوبی است چون ماشین زوار در رفته دارد و در خانه رهن بانکی زندگی می کند و آدم درویشی است،حرف غلطی است .مسئول بایستی قبل از مخلص بودنش لایق باشد.من نمی دانم ولی اگر شیخ مکتوم که این همه ریخت و پاش دارد ،ملتش را هم در رفاه نگه دارد ،عمل او قابل دفاع تر از خیلی هاست.

و اما چیز خوبش:

فرهنگ پذیرش باخت در زندگی چیز گرانبها اما نادریست.قشنگترین چیزی که در جام ملتهای اروپا دیدم صحنه بعد از بازیهاست که در آن بازنده ها با چشمان اشکبار در آغوش برنده ها قرار می گیرند و پیراهنشان را عوض کرده ،بعد به سمت تماشاچیان رفته و از آنها تشکر می کنند.بسیار زیباست.من نمی گویم در همه ورزشگاههای فرنگ این اتفاق می افتد اما در این جام که به عینه و مستقیم شاهد این قضیه هستیم.این درسیست برای ما جوونها (بترکه چشم حسود)که از فوتبال و ورزش فقط عصبیت و دعوا و حاشیه های رنگارنگ را شاهدیم.

پاسخ به چند سوال:

ghaemyali — Tue, 17 Jun 2008 20:08:49 GMT

اولیش برای جناب مستطاب استاد فرزانه و وحدانه فیزیک که گفت:

نه دیگه . خداییش نمی شه گفت : گور بابای قولهای عمل نشده . این یکی دیگه اخر نامردیه .

من تا بیام خم شم و این مشکلات رو زمین بگذازم کمرم دو تا شده و نفله شدم . چیه ؟ انتظار نداری که از همون بالا ولشون کنم تا با تمام وزنشون پام رو قلم کنند .

خلاصه هر جور فکر می کنم میبینم نمیشه بهشون فکر نکرد .

واما جواب:می گویند روزی روزگاری آدمی کنار دریا سطلی از ماست را باقاشق به دریا می زد.رندی پرسید :چه می کنی مردک؟

گفت:دوع درست می کنم.

رند گفت :پدرسوخته!!با یه شطل ماست خواهی که کل دریا (شاید خلیج فارس) را دوغ کنی؟مگه می شه؟

گفت:نمی شه ولی اگه بشه چی می شه!!!!!!!!!1

و اما سوال دوم از کاشف:

سلام.به وبلاگت سر زدم قشنگ وعامه پسند هست ولی حقیقتش را بخواهی دردها را می گی و مسکن می دهید .راه علاج مطرح نمی کنید در مثال لیوان آب می گویید لیوان اب را بگذارید زمین واینقدر به دست نگیرید گفتن این موضوع ساده است ولی انجامش مشکله زیرا درد را باید درمان کرد نه ازش فرار کرد.

و اما جواب:والا ما هر چی گشتیم که ببینیم کجای این پست صحبت از فرار می کنه چیزی پیدا نکردیم.در این پست می خواستم نوع برخورد برای حل مشکل را بگویم نه فرار.البته گهگاهی در بعضی از مقاله ها صحبت از فرار را هم می کنم که آن هم در جای خودش خوب است و نکوست.اینکه حرفهایم مسکن است هم درست است.شاید به این خاطر که از پزشک ها یاد گرفتم که می گویند پزشکی بیشتر پول در می آورد که بیشتر دارو بنویسد و سریع تر درد را با مسکن هم که شده از بین ببرد

واما در جواب یک دوست درد کشیده:

گر چه به طور کامل هیچگاه شما را درک نخواهم کرد اما یه کم بیشتر از دیگران درد شما را می شناسم.

شما مریض هستید و نه گناهکار

این موضوع قبلا بایستی برای نزدیکان شما جا بیفتد یعنی یه کلاس برای اونها بگذارند بد نیست.

گفتی که تحقیق کنم که حتما منظور شما از نوع میدانی است.بایستی عرض کنم این یه قلم جنس را بی خیال شوید.چون اصلا و ابدا برای من امکان ندارد.باور کنید همینکه نصف شب با تن و روان خسته پشت صفحه کلید قرار می گیرم.چیزیست شبیه به شکستن کمر افراسیاب.

می خواهم از social phobia بگویم ولی مطمئن هستم با حجم اطلاعات شما در این زمینه زیره به کرمان بردن است.ولی با پررویی بایستی عرض کنم بهترین روش درمانی از دید من رفتاردرمانی است.این روش هم تخصص،امکانات ، زمان و پول می خواهد که قربونش برم همه اینها در ایران کیمیاست.متخصصان ما به چند تا حرف مفت و گرفتن پول هنگفت بسنده می کنند.مثلا در کلینیک های خارجکی.با یه کلاه و عینک که سر مثلا شما می گذارند درمانجو را به دنیای مجازی برده و آرام آرام و با حساسیت زدایی تدریجی مشکل را در طول مدت زیادی از بین می برند.

نیکدل هم که چیزی نپرسید تا جواب دهم انگاری دیگه بی خیال لیوان شده.

انوری هم که فردا سر و کله اش پیدا می شه.راستی چرا همیشه چهارشنبه؟

ليوان را زمين بگذار ...............

ghaemyali — Wed, 11 Jun 2008 22:40:18 GMT

استادي در شروع كلاس درس ليواني پر از آب را به دست گرفت آن را بالا برد تا همه ببينند بعد از شاگردان پرسيد :

" به نظر شما وزن اين ليوان چقدر است؟"

شاگردان جواب دادند : 50 گرم ، 100 گرم ، 150 گرم ......

استاد گفت من هم بدون وزن كردن نمي دانم دقيقا وزنش چقدر است. اما سوال من اين است:

اگر من اين ليوان آب را چند دقيقه همينطور نگه دارم چه اتفاقي مي افتد؟

شاگردان گقتند هيچ اتقاقي نمي افتد.

استاد پرسيد:

اگر آن را چند ساعت همينطور نگه دارم چه؟

يكي ار شاگردان گقت:

دستتان كم كم درد مي گيرد

" حق با توست . حالااگر يك روز تمام آن را نگه دارم چه؟ "

شاگرد ديگري جسارتا گفت:

"دستتان بي حس مي شود

عضلاتتان به شدت تحت فشار قرار مي گيرد و فلج مي شويدو مطمئنا كارتان به بيمارستان خواهد كشيد"

و همه شاگردان خندبدند.

استاد گفت :

"خيلي خوب است اما آيا در اين مدت وزن ليوان تغيير كرده است؟

شاگردان جواب د ادند : نه

" پس چه چيز باعث درد عضلات مي شود؟ در عوض من چه كنم؟

شاگردان گيج شدند. يكي از آنها گفت : " ليوان را زمين بگذاريد".

استاد گفت : " دقيقا ! مشكلات زندگي هم مثل همين لیوان است.

اگر آنها را چند دقيقه در ذهن تان نگه داريد ، اشكالي ندارد

اما اگر مدت طولانی تری به آنها فکر کنید به درد خواهند آمد و اگر بیشتر از آن نگهشان دارید فلجتان می کند و دیگر قادر به انجام کاری نخواهید بود.

فکر کردن به مشکلات زندگی مهم است اما مهم تر آن است که در پایان هر روز و پیش از خواب آنها را زمین بگذارید. به این ترتیب تحت فشار قرار نمی گیرید و هر روزصبح سرحال و قوی بیدار می شوید و قادر خواهید بود از عهده ی بسیاری از مسائل و چالش هایی که برایتان پیش می آید برآیید.

منبع :رشد مدیریت مدرسه مهر ۸۶

راستش اگه خود من بخواهم لیستی ازمشکلات خودم را بگویم دل سنگ نیز آب می شود اما به قول خارجکی ها TAKE IT EASY یا به قول گفتنی های خودمون سخت نگیر چرا که : "سخت می گیرد جهان بر مردمان سخت گیر."

این دنیا یه بازیه که اگه خیلی جدی بگیریش و یا اگه بی خیالش بشی باختی. اگه لیوان را همینجوری نگهش داری جونت در می آید و اگه ولش کنی میشکنیش.بایستی بلندش کنی و اگه خسته شدی سرجایش بگذاری.خلاصه اینکه بگیر نگیرش کنی و حالش را ببری.طوری زندگی کنی که نه اذیت کنی و نه اذیت بشی.

حالا عزیز من این لیوان و بذار پایین و تخت بگیر بخواب که فردا یی هم هست.

گور پدر ورقه های تصحیح نشده،چک های پاس نشده،قول های عمل نشده،بدهیهای صاف نشده،بچه آدم نشده،معتاد خوب نشده،کتاب مطالعه نشده ووووو و بالاخره وب گردی های نشده.علی جان برو تخت بخواب که فردا روز دیگریست.

نمیدانم چرا در اینجور مواقع یاد وصیت نامه گابریل گارسیا مارکز می افتم که بد نیست شما هم بخوانید.(هر چند تکراریست ولی ارزش هزار بار خواندن را دارد.)

((اگر براي لحظه اي خداوند فراموش مي كرد كه من پير شده ام و به من كمي ديگر زندگي ارزاني مي داشت،