RSS  

روزی روزگاری یه روانشناس البته نه از نوع پیزوری و حرف مفت زنش بلکه از نوع اصلش یه سگ بینوای از همه جا بی خبری را داخل قفس کرد.این قفس دوقسمت داشت (یعنی دو اتاق).به قسمتی که سگ نشسته بود برق وصل شد.سگه مثل فشنگ پرید اون طرف.بعدش برق اتاق اول قطع و اتاق دوم برق داده شد.سگه پرید اتاق اول.دوباره جای برق را عوض کردند سگه هم سریع اتاقش را عوض کرد.خلاصه هی سگه را اینور و اونور می کردند.بعد مدتی به هر دوطرف برق داند.سگ بیچاره اینور می پرید، برق. اونور می پرید، برق. بالا می پرید برق. پایین می اومد برق.چپ برق. راست برق.بعد مدتی تلاش خیلی آروم رفت گوشه قفس کز کرد.

برق را قطع کردند تکون نخورد .وصل کردند. تکون نخورد یه اتاقه کردن تکون نخورد دواتاقه کردند.تکون نخورد ضعیف کردند،تکون نخورد.قوی کردند، تکون نخورد.اینقدر قوی کردند که جونش بالا اومد اما دریغ از یک سانت حرکت.

در روان شناسی به این حالت می گویند "درماندگی آموخته شده"یعنی اینکه گاهی اینقدر مشکلات زیاد و تحمل کم می شود که انسان از هر گونه کوششی باز می ماند و حساسیتش را از دست می دهد تا بمیرد.البته اگر به او کمک نشود.

از خدا پنهون نیست از شما چه پنهون  معلمی که ما باشیم دور از جونمون  چپ رفتیم تبعیض راست رفیم تحقیر بالا رفتیم تکفیر پایین اومدیم تهدید.لذا درمانده درمانده شدیم . گفتیم چه کاریه .اصلا ما را سنن .اگر بیل می زنیم بهتره زنمین خودمون را بیل بزنیم.

مرا چه کار به این که فرزاد کمانگر معلم را می خواهند اعدام کنند.

مرا چه کار به اینکه به احتمال یه کمی بیشتر از یقین امسال هم مثل پارسال زبانم لال شاید نظام هماهنگ پرداخت شاید پرداخت نشود.

مرا چه کار به اینکه بعد 4 سال ایران ما (به قول حداد عادل)ژاپن اسلامی نشد.

مرا چه کار به اینکه پول نفت سر سفر نیامد.

مرا چه کار به اینکه سیمان شده 7500 تومان

مرا چه کار به اینکه آپارتمان متری 000 320 تومانی پارسال امسال شده 800000 تومان.

مرا چه کار به حرف های بیگانگان. حرف فقط حرف تلویزیون ایران که می گوید:همه جا امن و امان است.آسوده بخوابید.

مرا چه کار..

لذا این شد که پوست کرگدن خریدیم و گوشه عزلت گزیدیم.