مبادا او که دارای اشتیاق و نیرویی فراوان است ، به کم شوق طعنه زند که : “چرا تو تا این حد خمود و دیررسی؟! ” . زیرا ، ای سوته دل ! فرد صالح هرگز از عریان و لخت نمی پرسد ” لباست کو؟! ” و از بی پناه سوال نمی کند ” خانه ات کجاست ؟! ”

جبران خلیل جبران

اگر نیک به شعر خلیل جبران بنگری انگاری با زبون بی زبونی می گه فضولی نکن. در مورد دیگران بد قضاوت نکن یا  وقتی اینکاره نیستی  اصلا قضاوت نکن.

اما اما اما ذهن فضول ما بدون توقف از انعقاد نطفه تا زمانی که ریق رحمت را سر می کشیم به صورت مستدام چه در خواب و چه در بیداری در حال مکاشفه و فضولیست. تقریبا در مورد هر تجربه ای قضاوت می کند.چپ میریم.این خوبه.راست میریم.این بده.این درسته این غلطه.خلاصه اینکه از خروس خون تا بوق سگ هی این و آن را به مهمیز قضاوت خود به دار می کشد و یا از دار به زیر می آورد.

البته یه سری از افراد مثل املای نانوشته ، خنثی هستند و از خود آنچنان برداشتی ندارند.این دسته همیشه نظرات دیگران را بلغور می کنند.مثل اون یکی.

یکی رسید به اون یکی و گفت:الان روزه

اون یکی گفت:درسته

یکی دیگه گفت:الان شبه

اون یکی گفت:درسته

یکی دیگه رسید و گفت:مگه میشه هم شب باشه هم روز

اون یکی گفت:حرف شما هم درسته

 ذهن ما هنگام قضاوت گهگاهی دچار خطا می شود که دونستنش به از ندونستنشه.در حقیقت ذهن تنبل ما برای اینکه به راه سخت و پر پیچ و خم  قضاوت صحیح نیفتد،به خاکی می زند و از میانبر میرود.

درك اين ميان‌برهاي ادراكي به منظور تشخيص اينكه چگونه آنها باعث انحرافات اساسي در قضاوت مي شوند مي تواند مفيد باشد. به طور كلي مي توان آنها را به صورت زير دسته بندي كرد.[1]

_ خطاي همانندي: اغلب قضاوت كننده كشش بيشتري نسبت به افرادي دارد كه (مثلاً از لحاظ پيشه، تمايلات يا سرگرميها) با خودش همانند هستند .[2] اين تمايل در انسان ها وجود دارد كه افــرادي شبيه خود را دوست بدارند. اين مهم درعلوم رفتـــاري گاهي « اثر شبيه با من » ناميده شـــده است [3]

برخلاف نظر بعضی ها که معتقدند،آدمی دنبال کسی با خصوصیات متفاوت می گردد بایستی عرض شود که تحقیقات خلاف این موضوع را ثابت می کند.ما به صورت ناخودآگاه به افراد شبیه خود (از هر لحاظ)واکنش مثبت تری نشان می دهیم.

 در مورد عشاق هم همینطوره. عشاق مایلند یادآور شوند که چقدر با هم متفاوت اند: « من قایقرانی دوست دارم، اما او از کوهنوردی خوشش می آید.» «من در رشته مهندسی هستم اما او متخصص تاریخ است.» آنچه این عشاق نادیده می گیرند این است که هر دو فعالیت های بیرون از خانه را دوست دارند؛ و هردو حرفه ای هستند؛ هر دو دمکرات اند؛ احتمالا سه سال تفاوت سنی دارند و خلاصه اینکه توجیه بالا غلط است.[4]

در مورد نوجوان ها هم این چنین است.این دسته از موجودات فکر می کنند که  هیچکی مثل اونها نیست.آسمون تپیده و یه تحفه مثل اونها رو انداخته.تک تکند .از این رو گاهی در دنیای خودساخته، خود می خندند و خود می گریند و شاعرانه و رمانتیک خود را تنهای تنها در این بیابان می بینند.

بایستی به این دسته از موجودات دو پا عرض شود که :نخیر .اینجوریا هم نیست.اتفاقا مشترکات آنها با موجودات دیگر خصوصا والدینشان بسیار بسیار بیش از تفاوتهایشان است.

برخلاف تصور رایج مطالعات نشان می دهد که بین والدین و نوجوانان،توافق زیادی در مسائل سیاسی،مذهبی،تربیتی و عقاید شغلی وجود دارد.مثلا بسیاری از نوجوانان به همان کاندیدایی رای می دهند که والدینشان رای می دهند  یا همان اعتقادات مذهبی را دنبال می کنند که والدین خود دارند ولی والدین این تفاوت ها را کوچک و فرزندان آنها را بزرگ می بینند.[5]

تجربه ای که در مدارس دخترانه دارم این است که دخترها احساس می کنند که بیشترین اختلاف و تفاوت را با مادرشان دارند.اما اگر نیک بنگریم می بینیم که همین دختر ها در وقت عمل همان رفتاری را دارند که مادرشان داشت.

بنابر این در زندگی شبیه ترین افراد به ما خانواده ما هستند .لذا ما مورد مناسبی برای قضاوت در مورد خانواده خود نیستیم. یا حد اقل اینکه اینکار بسیار سخت است.

تا حالا شنیدی که هر کسی دنبال همزاد خودش می گردد؟در جوونیام فکر می کردم که این همزاد من اگر روزی با من روبرو شود در همان نگاه اول میخکوب هم خواهیم شد و عاشق هم.این تمایل تقریبا در همه ما وجود دارد و نشان دهنده این است که ما نسبت به کسانی که هر جوری شبیه ما هستند ،تمایل داریم و چون اینچنین است نمی توانیم قضاوت درستی در مورد آن داشته باشیم.من روان شناس نمی توانم مشاور خوبی برای خانواده و دوستانم باشم درست به همین دلیل.چون همانندی های زیادی با هم داریم.همچنانکه یک پزشک نمی تواند با تمام تخصصی که دارد برای بچه اش طبابت درستی انجام دهد به همین دلیل و لذا آن را به همکارش ارجاع می دهد.همینطور داوری مسابقه فوتبال.هیچگاه وقتی دو کشور با هم مسابقه می دهند،داور را از یکی از دو کشور انتخاب نمی کنند.بلکه از کشور ثالث می گیرند.درست به همین دلیل.

پایان قسمت اول

بعد سالها وب گردی و وبلاگ داری رفتم ببینم چه مطالبی بیشتر از همه نظرها را به خود جلب کرده تا یه صحبت دیگه ای در مورد آن بکنم.

در حوزه روان شناسی مقاله چگونه یکی را فراموش کنیم و در حوزه اجتماعی رانت خواری بیشترین بازدیدها و نظردهی را داشته اند.

سالها پیش همچنانکه در خود عشق مشکل داشتند در ترک آن نیز سوالات زیادی می شد .این شد که قلم به دنیای مجازی زدم و مقاله ای در چگونه یکی را فراموش کنیم نوشتم.بحث برانگیز شد یکی می گفت "دستت درد نکنه،به درد ما خورد" یکی هم گفت:"چطور می تونم این لندهور را در این حالت هایی که گفتی فرض کنم.نمی شود." یکی هم گفت:"خاک تو سرت"

نمونه هاش را ببینید:

همینجا از همه کسایی که کمک بیشتری خواستند،عذر می خواهم چرا که برای کمک بیشتر ارتباط تخصصی تری می خواهد که بنده نه وقتش را دارم و نه حالش را لذا چون دست من کوتاه و خرمایی که شما باشید بر نخیلید بایستی کمک تخصصی تری را نزد یک روان شناس یا مشاور بگیرید.اگر دسترسی به اینها ندارید و یا پولش را ندارید از دوستانی که سرشان به تنشان می ارزد،کمک بخواهید.

امروز می خواستم در مورد خود عشق صحبت کنم اما بهتر دیدم به ریشه عشق بپردازم تا شما بیشتر در مورد این گیاه(ashagha (که مثل چسب به انسان می چسبد بهتر بدانید.بزن بریم..........

جاذبه میان فردی[1]

اینکه از یکی خیلی خوشمون بیاد به چند مورد بستگی دارد:

جذابیت جسمانی

اگه آدمهای زشت بدشون نیاد بایستی عرض شود که تیپ و قیافه آدمها خیلی تو این قضیه دخیله.البته یه سری از محققین [2]یه جورایی خلاف این را می گویند.عقیده آنها اینه که :منصفانه نیست که از جذابیت جسمانی به عنوان معیاری برای دوست داشتن کسی استفاده شود.این گروه از محققین می گویند که:در واقع زمینه یابی های انجام شده در طول چند دهه نشان داده است که مردم در دوست داشتن دیگران برای جذابیت جسمانی رتبه مهمی قایل نمی شوند.[3]

اما تحقیقات خیلی ها عکس این را نشان می دهد و با اجازه شما بنده هم معتقدم،جذابیت جسمانی هم در برخورد اولیه و هم در ادامه آن نقش بسیار تعیین کننده ای دارد.

گروهی روانشناس نوعی برنامه «رقص کامپیوتری» راه انداختند که در آن دانشجویان مرد و زن به طور تصادفی با هم زوج شده بودند. در فاصله ی تنفس برنامه، هر شرکت کننده در پرسشنامه ای بی نام، زوج خود را ارزیابی می کرد. به علاوه آزمایشگران برای هر شرکت کننده چند نمره ی آزمون شخصیت به دست آورند و علاوه بر آن، تخمین مستقلی از جذابیت او. نتایج نشان داد که تنها جذابیت جسمانی شخص در میزان دوست داشته شدنش نقش ایفا می کرد. هیچیک از مقیاسهای هوش، مهارت اجتماعی یا شخصیت با دوست داشتنی بودن ارتباطی نداشت. این آزمایش بارها تکرار شد و در همه ی این موارد، نتایج مشابه با نتایجی بوده که هم اکنون توضیح داده شد.

اما چرا جذابیت جسمانی تا این درجه مهم است؟

بخشی از علت در این واقعیت نهفته است که موقعیت اجتماعی و عزت نفس ما هنگامی که همراه شخص جذابی هستیم افزایش می یابد. هم مردان و هم زنان وقتی با شخص جذاب و خیال انگیزی همراه باشند، دیگران آنها را خواستنی تر در رتبه بندی می کنند تا وقتی که با شخص غیرجذاب همراه باشند. اما وضع وارانه اینکه هم مردان و هم زنان وقتی همراه با بیگانه ی جذاب تر از خودشان دیده شوند، از لحاظ خواستنی تر بودن در رده پایین تری رتبه بندی می شوند.این همان  قانون تاثیر متن در ادراک است.اگر قد متوسطی داشته باشی و با بلندان باشی کوچک و با کوتاهان باشی، بلند نشان می دهی.لذا اگه می خواهی زیبا به نظر برسی و جلب توجه کنی با نازیباتر از خودت قدم بزن.

 ظاهرا رتبه بندی بینندگان از هر شخص تحت تاثیر مقایسه ی او با همراهش قرار می گیرد. این اثر در تحقیقات دیگری نیز به اثبات رسیده است. مثلا دانشجویان مرد پس از تماشای تلویزیونی از زنی جوان و زیبا و همچنین مردها و زنها پس از تماشای عکس زنی بسیار جذاب، عکس زنی با زیبایی متوسط را در رده های پایین تری رتبه بندی کردند(کندریک گاتی یرز،1980).[4]

خوشبختانه برای نازیبابان هم امیدهایی وجود دارد. نخست اینکه جذابیت جسمانی ظاهرا وقتی که شخص همسر دایمی برمی گزیند اهمیت کمتری پیدا می کند. چندین عامل دیگر هست که می تواند به نفع افراد غیر جذاب در کار باشد. [5]دیگر اینکه به اعتقاد من زیبایی یک امر نسبی است و هر فردی با هر تیپی  می تواند خود را خواستنی کند.نمونه اش یکی از هنرپیشه های معروف سینما به نام همفری بوگارت.که یکی از همبازی هایش می گفت:نمی دانم چطور می تواند یک همچه مرد زشتی اینقدر جذاب باشد.

شما بایستی در خلوت بهترین ژست ها را امتحان کنی و در بیرون آن را اجرا کنی.نوع خندیدن حرف زدن نگاه کردن،راه رفتن و لباس پوشیدن می تواند در جذابیت انسان بسیار تعیین کننده باشد.

البته از حق نگذریم اینجور که معلومه  دنیا را اکثرا آدمهای معمولی و زشت هستند که تغییر می دهند اکثر دانشمند ها قیافه آنچنانی نداشته اند وشاید به خاطر "مکانیزم دفاعی جابجایی" انسانی که ریخت و قیافه ندارد سعی می کند با کارهای دیگه نقص خودش را جبران کند.

مجاورت

"از دل برود هر آنچه از دیده رود."

این ضرب المثل به خوبی اصل مجاورت را نشان می دهد.آدمیزاد طوری طراحی شده که به افرادی که بیشتر با آنها سرو کار دارد علاقه بیشتری نشان می دهد.ستارگان تلویزیون و سینما هم هر زمان که سرو کله شان در فیلم و سریال بیشتر نمایان می شود ،محبوبیت بیشتری هم پیدا می کنند.اما همچین که کار کمتری انجام می دهند یواش یواش از دل ما هم می روند.

مجاورت: بررسی 5000 جواز ازدواج در فیلادلفیا در دهه ی 1930 نشان داد که یک سوم از این زوجها در فاصله ی حداکثر پنج خیابان از یکدیگر زندگی کرده اند.[6] تحقیقات نشان می دهد که بهترین راه برای پیش بینی دوستی هر دو آدم این است که معلوم کنیم محل زندگی آنها چه قدر از هم فاصله دارد.  تحقیقاتی در خوابگاه های دانشجویی نتایج مشابهی به دست داده است. پس از پایان رسیدن یک سال تحصیلی، احتمال دوست شدن هم اتاقی ها دو برابر هم طبقه ای ها و احتمال دوستی هم طبقه ای ها دو  برابر ساکنان خوابگاهها به طور کلی است. البته مواردی هم هست که در آنها همسایه ها و هم اتاقی ها از هم بیزارند و به این ترتیب استثنای عمده در اثر دوستی افزایی مجاورت، در شرایطی روی می دهد که خصومت اولیه ای وجود داشته باشد.

اصل مجاورت را از منظر دیگری هم می شود دید و آن اینکه اگر از یکی نفرت داشته باشیم مجاورت شاید موجب نفرت بیشتر شود و همینطور اگر یکی را دوست داشته باشیم مجاورت دوستی را شدت می بخشد.

در تحقیقی برای سنجیدن این اثر هر بار یک آزمودنی در آزمایشگاه کنار آزمایشگری به انتظار می نشست که با آزمودنی یا خوشرفتاری می کرد، یا بدرفتاری، در مواردی که خوشرفتار بود. هرقدر نزدیکتر به آزمودنی می نشست آزمودنی بیشتر به او محبت پیدا می کرد؛ و در مواردی که بدرفتار بود، هرچه نزدیکتر به آزمودنی می نشست آزمودنی کمتر به او علاقه پیدا می کرد. به عبارت دیگر مجاورت تنها کاری که می کرد شدت بخشیدن به واکنش اولیه بود[7]. اما از آنجا که بیشتر مواجهه های اولیه بین خنثی ناخوشایند است، فراوان ترین نتیجه ی مجاورت مداوم، استقرار دوستی است.

کسانی که در موضوع های احساسی و عاشقانه معتقد به معجزه هستند ممکن است عقیده داشته باشند که برای هرکس جفتی کامل انتخاب شده که در جایی از جهان منتظر است تا پیدایش کنند. اگر این باور درست باشد، معجزه ی بزرگتر آن است که دست سرنوشت این جفت را در فاصله ی چند قدمی قرار داده است.

آشنایی. یکی از دلایل اصلی اینکه مجاورت ایجاد دوستی می کند این است که سبب افزایش آشنایی می شود، و در حال حاضر شواهد فراوانی موید این است که آشنایی به خودی خود یعنی صرف در معرض دید دیگران بودن- دوست داشتن را افزایش می دهد. این اثر آشنایی موجب دوست داشتن است. پدیده ای بسیار کلی است. مثلا موشهایی که مکررا در معرض آهنگ های موتزارت یا شوئنبرگ قرار می گیرند، به کارهای آهنگسازی که آهنگ های وی را شنیده اند بیشتر علاقه نشان می دهند و انسان هایی که به کرات در معرض شنیدن هجاهای بی معنا یا دیدن شخصیت های چینی قرار می گیرند. آن هایی را ترجیح می دهند که غالبا شنیده یا دیده اند. اثر مزبور حتی در شرایطی رخ می دهد که افراد ندانند بیشتر در معرض آن محرک ها قرارگرفته اند. در ارتباط با اثر حاضر تحقیقی است که در آن آزمودنیها در معرض عکس از چهره های مختلف قرار داده شده و سپس از آنها پرسیدند چه قدر ممکن است شخصی را که عکسش را دیدند دوست داشته باشند. آزمودنیها هر اندازه چهره ی معینی را بیشتر دیده بودند، به آن بیشتر اظهار علاقه کردند و گفتند فکر می کنند آن شخص را بیشتر دوست دارند. در نمایش هوشمندانه ای از اینکه آشنایی- موجب- دوست داشتن می شود، پژوهشگران از عکس زنان دانشجو نسخه های اصلی و تصویر آینه ای تهیه کردند. سپس این نسخه ها را به خود آن زنان، به دوستان، و به همسران آنها نشان دادند.

صاحبان عکس ها خودشان تصویر آینه ای عکس خود را به نسبت 68 در برابر 32 درصد ترجیح دارند اما دوستان و همسران آنان تصویر معکوس نشده را به نسبت 68 به 39 درصد ترجیح دادند[8]. می توانید حدس بزنید چرا؟ نتیجه گیری روشن است. اگر زیبا نیستید یا در برابر تحسین خود نسبت به کسی، تحسین متقابلی نمی بینید، پایداری کنید و صبر داشته باشید؛ مجاورت و آشنای قوی ترین سلاح های شما هستند.

شباهت

خیلی ها معتقدند که برای دوست داشتن بایستی با هم متفاوت بود و برای توجیه اعتقادشان از طبیعت الهام می گیرند.فی المثل قطب های همنام همدیگر را دفع می کنند.وووو

ولی آیا این حرف درست است؟حقیقت این است که نه نتیجه تحقیقات خلاف این را نشان می دهد.

 عشاق مایلند یادآور شوند که چقدر با هم متفاوت اند: « من قایقرانی دوست دارم، اما او از کوهنوردی خوشش می آید.» «من در رشته مهندسی هستم اما او متخصص تاریخ است.» آنچه این عشاق نادیده می گیرند این است که هر دو فعالیت های بیرون از خانه را دوست دارند؛ و هردو حرفه ای هستند؛ هر دو دمکرات اند؛ احتمالا سه سال تفاوت سنی دارند و خلاصه اینکه توجیه بالا غلط است. تحقیقات انجام شده از سال 1870 تاکنون این نتیجه گیری را تایید کرده است. بیش از 99 درصد از زن و شوهرهای امریکایی هم نژادند و بیشتر آنها دارای دین مشترک اند. به علاوه زمینه های آمار نشان می دهد که زن و شوهرها بسیار شبیه به هم هستند، نه تنها از نظر ویژگیهای جامعه شناختی – از قبیل سن، نژاد، مذهب، تحصیلات و طبقه بندی اجتماعی اقتصادی- بلکه از لحاظ ویژگی های روانشناختی نظیر هوش و ویژگی های بدنی قد و رنگ چشم و رنگ پوست. پژوهشی درباره زوجهایی که با هم دوست هستند نیز همین الگوها را یافته است و علاوه بر آن نشان داده این زوج ها از نظر نگرش هایشان در مورد رفتار جنسی و نقش های جنسیتی نیز به هم شبیه بودند. به علاوه زوجهایی که در آغاز تحقیق بیشترین شباهت را با هم داشتند احتمال بیشتری داشت که یکسال بعد هم هنوز با هم باشند. از جمله مسائل مربوط به بحث ها پیشین ما، یکی هم این یافته است که زوج ها از نظر جذابیت جسمانی نیز با هم همتا بودند. بی پرده بگوییم، افرادی برخوردار از جذابیت کمتر به دنبال جفتی با جذابیت کمتر می گردند زیرا انتظار دارند کسانی که از خودشان جذاب ترند طردشان کنند. در نتیجه بیشتر ما در نهایت به جفتی می رسیم که جذابیت او تقریبا به اندازه خودمان باشد.این قابل توجه کسانی است که از تیپ و قیافه خود دلگیرند.بالاخره تو این دنیای بی سر و ته یکی پیدا می شود که هم تیپ شما باشد و یادتان باشد و یادتان باشد و یادتان باشد که خودتان را تا آنجائی که جا دارد جذاب کنید.جذاب شدن لزوما لباس مارک دار و خراجی های آنچنانی نیست.ما می توانیم با یه خورده سلیقه و با کمترین خرج بیشترین بهره را ببریم و دیگه اینکه خودت را هر چه که هستی قبول کن و شاد باش

و اگر این جمله آرامت می کند بدان که حقیقت این است که در این دنیا همه چیز به عدالت تقسیم نشده.

در پست بعدی اگر حالی بود و جانی در مورد خود خود عشق خواهم گفت.

این هم فال حافظ به مناسبت شبی که خیلی دوستش دارم.

شب یـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــلدا

نمیدونم چی بنویسم همین چند روز پیش بود که جابر رو دیدم و از احوال همکلاسیهاش پرسیدم و لابلای حرفهاش شنیدم که دوست نزدیکش حسین دادخواه رشته حقوق دانشگاه مازندران قبول شده.

حسین فرزند شهید بود .بلند بالا و خوش تیپ.لوطی بود .یه داش آکل قرن بیست و یکم.دوست داشتنی بود.یه موتور داشت .همیشه به شوخی و جدی می گفتمش که "آخر با این موتور کار دست خود می دهی" و چند روز پیش آنچه نباید بشود شد.موتور کار دستش داد و تمام آرزوهای او و خانواده اش بر باد فنا رفت .

بله حسین هم رفت.

درد ناک است که از مرگ شاگردانت بنویسی .چند سال پیش از سید علی منفرد نوشتم و حالا از حسین دادخواه.در هر حال این لاجرم زندگیست اما برای بعضی ها زودی اتفاق می افتد.

و ناگهان بانگ برمی آید که فلانی رفت.شاید بهترین تسلی برای ما شعر سهراب باشد که می گفت:

و نترسيم از مرگ

مرگ پايان كبوتر نيست.

شاید باورش برای شما سخت باشد اما برای من مرگ اصلا و ابدا ترسی ندارد.خودم هم نمیدونم چرا؟

به قول شاملو:

هرگز از مرگ نهراسیده ام

اگر چه دستانش از ابتذال شکننده تر بود

نمیدانم .شاید نهراسیدن من از اطمینان به بعضی چیزها باشد و شاید ندانستن خیلی چیز ها.(مثل بچه ها)اما از یگ چیز مطمئنم .ما مرگمان را نمی بینیم.

حسین هم که رفت.رفته .مطمئنم دردی برای او نیست.

درد شاید برای مادرش است که آرزوهایش با او رفته اند.

درد شاید برای خواهر اوست که مایه دلگرمی و پشتوانه اش رفته است.

درد شاید برای من است که دیگر لبخند گرمش از ذهن من پر گرفته است.

درد  شاید برای سهیل و جابر باشد که چای صحبت ها و خنده های دوستشان را خلا یی عمیق و سیاه پر کرده است.

اما چه باک که:

مرد را دردی اگر باشد خوش است

درد بی دردی دوایش آتش است

چه می توان گفت در مورد مرگ.لطیف ترین سرایش مرگ را سهراب سروده که:

مرگ وارونه يك زنجره نيست.

مرگ در ذهن اقاقي جاري است.

مرگ در آب و هواي خوش انديشه نشيمن دارد.

مرگ در ذات شب دهكده از صبح سخن مي گويد.

مرگ با خوشه انگور مي آيد به دهان.

مرگ در حنجره سرخ - گلو مي خواند.

مرگ مسئول قشنگي پر شاپرك است.

.....

و همه مي دانيم

ريه هاي لذت ، پر اكسيژن مرگ است.

بسیاری از دوستان من هم رفته اند.بسیاری از عزیزان من هم.هیچگاه از اینکه آنها را به فراموشی سپرده ام پشیمان نگشته ام زیرا که رفتن عزیزان رسم زمانه است و واقعا که:

عجب رسمیه رسم زمونه

اما ماندن و تثبیت در عزا رسمی ناخوش آیند است که تسلیم انسان را می نمایاند و  وا دادن را .انسان وا داده دو راه بیشتر ندارد

1.گوشه عزلت نشیند

2.فحش به زمین و زمان دهد.

که هیچکدام سزوار انسان نیست.انسان باید زندگی کند.به بهترین وجه.انسان سالم در قبرستان حس خوش آیندی دارد.این حس همان نعمت زنده بودن است.تو پنداری که داد می زند ای میلیاردها انسان مرده بدانید که من برخلاف همه شماها زنده ام و لذت میبرم.نعمتی که شما از آن بی بهره اید.شکر شکر شکر.به هیچ وجه از این حال احساس گناه نکنید که اتفاقا این بهترین حال هاست.

حال زندگیست.

زنده باشید.

نه ظلم کن به کسی و نه زیر بار ظلم برو

والسلام

دیروز غروب داشتم با دوستم تو بابلسر قدم میزدم که یکی گفت:سلام آقای دبیر .جوان رعنایی بود با کمک او اسمش را به خاطر آوردم.جابر .با معرفت تمام ما را به یک ذرت مکزیکی مهمان کرد.جاتون خالی یه کم تند بود.ولی شخصا کباب را ترجیح می دهم.همان موقع سهیل هم آمد .دو سال پیش معلمشان بودم.هر دو با رتبه خوب در دانشگاههای معتبر قبول شده بودند.کیف کردم.چند تا عکس با من انداخته بودند و قرار بود به من ایمیل کنند که نکرده بودند.همینجا ازشان قول گرفتم و فرداش سهیل عکس ها را به من رساند.اکثر بچه های این عکس در دانشگاههای معتبر قبول شدند ولی اون وسطیه یعنی خودم همون آقایی هستم که بودم.

این هم عکس بچه های اون کلاس به قول شاعر :

ما نمانیم و عکس ما ماند

گردش روزگار بر عکس است

داشت مثل همیشه، با دقت برای خودش چایی می‌ریخت، با وسواس و کندی تمام، انگار که داشت یکی از مهم‌ترین کارهای دنیا را می‌کرد، مثل وقتهایی که داشت نوشته‌های خودش را برای خودش دوباره خوانی می‌کرد، همه حواسش به آن لیوان بدقواره و قدیمی بود،مکث کرد، همانطور که سرش به چایی گرم بود، خیلی آرام گفت: چیزی بنویس که این چهار تا نون توش نباشه: ناله، نق، نصیحت،نوستالژی.

عادت کرده بودم که مثل همیشه جدی‌ترین حرفهایش را لابه‌لای روزمره‌ترین کارهایش بگوید، گفت: ناله مال گرسنه‌ها و کمونیست‌هاست، اگر گرسنه‌ای یا سوسیالیست، اصلا ننویس، نق هم مال روشنفکراست، اغلب هم انشایی بی‌خاصیت از کار درمی آید، نصیحت هم مال پدرهای روحانی، نوستالژی هم مال عقده‌ای‌ها.

نمی دانم چرا کلمه کلمه حرفهای آن روزش یادم مانده، گفت تو باید یک چیزی باشی، غیر از همه اینها، این چهار نون،پفک و هله هوله است،همیشه هم هست، زیاد هم هست، چیزی هم که زیاد باشه، بی‌ارزشه، از همه این چهار تا نون، فاکتور بگیر، سخته،نگذار اینها خوشحال یا ناراحتت کنه، یا باعث نوشتن بشه. دوباره مکثی کرد، نگاهم کرد و با لبخندی کاملا زورکی گفت: خلاصه این نون‌ها را نخور! البته اینم که گفتم توش نصیحت بود، گوش نکن بهش، هرچی می‌خواهی بنویس، فوقش کسی نمی‌خونه، حالا خواستی برو برای خودت یک چایی بریز!

نه مهربان بود، نه بی‌رحم، یک چیز گنگ و جذابی بود بین اینها، هم دوستت داشت، هم نداشت، هم برایش مهم بودی، هم نبودی، یعنی هیچ وقت نمی‌فهمیدی، هنوز وقتی از خیابان کاج‌های بلند رد می‌شم، یاد خودش و چای ریختن‌هایش می‌افتم، انگار که داشت مهم‌ترین کار دنیا را می‌کرد...می‌دونی؟!

مطلب جالبی از بهمن هدایتی بود با آدرس زیر:

http://kelash.persianblog.ir/

خرداد 85 یه مقاله روان شناسانه در مورد جنگ نوشتم که نامه نگاری دو بزرگ علم فیزیک و روان شناسی(انیشتین و فروید) در مورد جنگ و آن زمان جنگ دوم جهانی بود.فکر می کنم این دو غول علوم فیزیک و روان شناسی خیلی بهتر از من در مورد این پدیده نظر خواهند داد..

در سال 1932 آلبرت اینشتین که تجربه جنگ جهانی اول را پشت سر خود داشت در نامه ای به زیگموند فروید[1] نگرانی خود را از وضع جهان بیان می کند.اینشتین انسان صلح دوست و به معنای واقعی جهان وطنی بود.به گفته او"هیچ صلح بدی وجود ندارد."اینشتین نگران این بود که با پیشرفت فن آوری که بسیاری از آنها را خود برای رفاه بشر بوجود آورده بود، در خدمت جنگ افروزی و بی عدالتی قرار گیرد.او به کمک همفکرانش قصد داشت تا نهادی بین المللی برای حل و فصل اختلافات بشر تاسیس کند تا به عدالت حکم نماید وحتی اگر به خاطر فشارهای کشور های قلدر و پر زور حقی ضایع گردد، باید توسط کشورهای ضعیف گردن نهاده شود.تا از جنگ و خونریزی جلو گیری شده و امنیت بشر حفظ شود.

او از فروید خواست تا نظر روان شناسی خود را درباره جنگ و انسان بیان کند.

فروید معتقد به غریزه زندگی(یا شهوانی)و مرگ بود.و در جواب خود کوشششهای اینشتین را برای بر قراری صلح تا حدودی بی ثمر دانست. او می گوید: «اما چنین آرامشی تنها در عالم نظر متصور است و در عمل وضعِ پیچیده ای پیدا می کند؛ چرا که اجتماع در آغاز دربرگیرنده افرادی با قدرت و امکانات نابرابر است.  مردان و زنان، پدران و مادران و فرزندان، و پس از جنگ و انقیاد، فاتح و مغلوب که به ارباب و بنده تبدیل می گردند. بنابراین حقوق اجتماعی مبین نابرابری موازنه قدرت می گردد. پایه های قوانین و برای قدرت حاکم گذارده می شود و فرودستان از حقوق کمتری برخوردار خواهند شد. از این پس دو حوزه در جامعه پدید می آید. یکی شامل افرادی از قدرتمندان که می کوشند محدودیت های قانونی موجود را نادیده گیرند و از حاکمیت قانون به حاکمیت مجدد زور بازگردند. دیگر کوشش مدام محرومان جامعه است به منظور دستیابی به قدرت بیشتر و تغییر قوانین موجود و همراه آن دسترسی به اصل برابری قانونی. جریان دوم به ویژه زمانی معنا و اهمیت پیدا می کند که در نهاد جامعه واقعاً خواست جابجایی قدرت پدید آید. این امر در لحظات تاریخی متعددی به وقوع می پیوندد. در این حالت، حقوق به تدریج خود را با موازنه قدرت جدید تطبیق می دهد. یا آنکه طبقه حاکم – آنچنان که اغلب اتفاق می افتد – تن به این دگرگونی نمی دهد و در صورت پافشاری طرفین، شورش و طغیان و جنگ داخلی (انقلاب) در می گیرد و همراه با آن برای مدتی قوانین ملغی و زورآزمایی تازه ای آغاز می شود که با جایگزینی نظم حقوقی جدیدی پایان می گیرد. با این همه تغییر قوانین حقوقی از راه های مسالمت آمیز نیز امکان پذیر است که مستلزم دگرگونی فرهنگی اعضا جامعه است. خاصه آنکه ضروریات، احتیاجات و نقطه نظرات مشترک که برخاسته از همزیستی بر روی کره خاکی است، حل اختلافات را تسریع می کند و امکان رفع صلح آمیز آن را مرتباً افزایش می دهد.

تاریخ متاسفانه بر نظر فروید صحه گذاشته است .بعد از گذشت دهها سال و با وجود تحقق نظریه انیشتین درمورد سازمان ملل .ما شاهد آن هستیم که حتی این نهاد مثبت بین المللی نیز در جلوگیری از جنگ و برقراری عدالت ناکام بو ده است. متأسفانه در سال های اخیر نیز سازمان ملل متحد به رغم تلاش های گسترده، قادر به حل اختلاف آمریکا و عراق از راه های مسالمت آمیز نبود و نه تنها مصوبات اجلاس عمومی، بلکه تصمیمات شورای امنیت این نهاد بین المللی نیز کاری از پیش نبرد و در مجموع قادر به ممانعت از جنگ نشد. در مورد مسئله ی فلسطین و اشغال این سرزمین نیز سازمان ملل و نهادهای وابسته به آن، بیش از پنج دهه است که به رغم ده ها مصوبه و تذکر، موفق به رفع اختلافات میان طرف های در گیر نشده اند.

البته اينشتين در آن زمان نیز در طرح نظراتش، به ناتوانی تشکیلاتی و موانعی که بر سر تحقق چنین نهادی قرار دارد، به خوبی واقف بود. از این روست که پرسش «چرا جنگ؟» را این بار با کارشناس دانش روانشناسی و پدیدآورندهء روانکاوی جدید در میان گذاشته است و راهکار جلوگیری از جنگ را نیز نزد او می جوید.

فروید معتقد است که اصولاً تضاد منافع میان انسانها با توسل به زور خاتمه پیدا می کند. این اصل در دنیای حیوانات نیز که انسان نباید خود را از آن جدا بداند، مصداق دارد. گو این که برای انسانها اختلاف عقیده نیز به تضاد منافع افزوده می شود. در آغاز و در زمانی که انسان ها به صورت گَله زندگی می کردند، زور بازو بود که تعیین می کرد چه چیز به چه کسی تعلق دارد و از اراده و خواست چه کسی در پیشبرد کارها باید پیروی کرد. قدرت بازو به زودی جای خود را به استفاده از ابزار تولید داد. پیروزی از آنِ کسی بود که بهترین اسلحه ها را در اختیار داشت و یا به بهترین وجه از آنها می توانست استفاده کند. با پیدایش اسلحه، برتری فکری جای زور بازو را گرفت. هدف اصلی جنگ این بود که طرف مقابل با خساراتی که به او وارد می شود و با از بین بردن نیروی او ، مجبور به چشم پوشی از خواست ها و دعوی های خود شود. این امر زمانی کاملاً به نتیجه می رسید که پیروزی پیاپی بر قدرت رقیب و به یا عبارتی، نابودی و کشتن او امکان پذیر می بود. این شیوه برای فاتح دو امتیاز در بر داشت: نخست آنکه دشمن امکان تجهیز مجدد نداشت و دیگر آنکه سرنوشت او مایه عبرت دیگران می گشت. افزون بر اینها، کشتن دشمن سبب ارضاء یکی از غرایز انسان است. البته نابودی دشمنِ مغلوب در تضاد با این اصل قرار دارد که با ارعاب دشمن می توان او را در خدمت خواست های خود مورد استفاده قرار داد. از این رو قدرتِ غالب به جای کشتن قدرتِ مغلوب، او را مقهور و مطیع خود می کند. به هر حال، می بینیم که منشاء پیدایش حاکمیت قدرت های بزرگ، زور صرف یا نیروی متکی به دانش آنهاست».

فروید معتقد است که امروز هم به رغم تغییر و تکامل شیوه های حکومتی، باز تنها راه رسیدن به حق، زور است. البته این بار نیز زور با همان هدف و ابزار عمل می کند و خود را در مقابل کسانی که به مقاومت برخاسته اند، باز می یابد؛ تنها با این تفاوت که این بار زور شکل فردی ندارد، بلکه قدرتی اجتماعی است. زیرا شکست زور فقط از طریق اتحاد اجزا جامعه امکان پذیر است. این اتحاد موجد حقوقی است که در برابر ابراز قدرت فردی هر یک از افراد جامعه قرار دارد. اما گذار از زور به حقوق جدید، منوط به شرطی روانشناسانه است؛ و آن این که اتحاد همگانی می باید ثبات و تداوم داشته باشد. اگر هدف اتحاد فقط مبارزه با قدرتی برتر باشد و پس از پیروزی از هم پاشیده شود، کاری از پپش نرفته است. چون نیروی بعدی که خود را قویتر می یابد، می کوشد که حاکمیتی مبتنی بر زور برپا سازد و این دور باطل تا ابد تکرار خواهد شد. از این رو همبستگی اجتماعی همواره باید پابرجا بماند، سازماندهی گردد و قوانین و مقرراتی پدید آید که از استیلای مجدد زور جلوگیری کند. از همه مهمتر، نهادهایی استقرار و استقلال یابند که بر اجرای قوانین نظارت کنند. در چنین شرایطی، غلبه بر زور فردی و انتقال قدرت به مجموعه ای بزرگ که مبتنی بر پیوند احساسی اعضایش قرار دارد، امکان پذیر می گردد. در جامعه ای متشکل از عناصر متساوی الحقوق، روابط موجود بسیار ساده خواهد بود؛ چرا که قوانین این مجموعه، آزادی های فردی را تعیین و تضمین و تحدید می کند و از این طریق، همزیستی اعضای جامعه را ممکن می سازد.

در مقابل نظریه فروید رویکردها دیگری نیز وجود دارند که حرف های دیگری از روحیات انسان می زنند.معروف ترین آنها رویکرد" پدیدار شناختی"[2] مخصوصا شاخه ای از آن که "انسان گرا ها"[3] را شامل می شود،است.

این روان شناسان به تجربه های شخصی و درونی فرد، آن هم از دیدگاه یا منظر خود فرد توجه دارند.بر اساس این دیدگاه «انسان یک موجود آزاد و انتخاب گراست و توانایی رشد و خودشکوفایی[4] دارد.»[5]آنان قبول ندارند که رفتار را تکانه های ناهشیار کنترل می کنند.می گویند:ما بازیچه دست نیروهای خارج از کنترل خود نیستیم،بلکه اثر گذارانی هستیم که می توانیم سرنوشت خود را کنترل کنیم.ما سازندگان خود هستیم،چون هر یک موجودی آزادیم .آزاد برای انتخاب کردن و تعیین هدف . در اینجا مساله اراده آزاد  در برابر جبر گرایی مطرح است.نظرات این روان شناسان شبیه نظراتی است که توسط فیلسوفان وجودگرا[6]مانند کی یر کیگارد[7]،سارتر[8]،و کامو[9] عنوان شده است.[10] بر طبق این نظریه انسان بنده غرائض خود نیست .اینطور نیست که دو غریزه مرگ و زندگی سرنوشت انسان را رقم بزنند.

از نظر نگارنده  با وجود تاثیر غرائضی را که فروید مطرح کرده ، انسان نمی تواند اسیر صد در صد آنها باشد انسان خود مختار و تعیین کننده است. می تواند خوب باشد یا بد.انسان می تواند سرنوشت خود را تعیین کند و مجبور صد در صد سرنوشت خویش نیست.

گر نبود است اختیار این شرم چیست[11]

در نهایت اوست که مشخص می کنند چه کاری را بکند و چه کاری را نکند.در رفتار با مردم جانب عدالت را بگیرد یا نگیرد .روش زندگی خود را طوری طرح کند که باعث رنج و عذاب دیگران شود[12]یا موجب خیر برای دیگران باشد.[13]

بهداشت روانی

به بهانه هفته بهداشت روانی قصدم این شد تا یک شمای کلی از بهداشت روان به دست دهم.

رفتار موجود تابع تمامیت وجود ماست،بدین معنی که روان تابع تن است و هر فرد انسانی بر اثر ارتباط خصوصیات روانی و جسمی موجود ،دست به عمل می زند.هیچ رفتاری جداگانه و در خلا انجام نمی گیرد و هیچ عملی مستقل از سایر اعمال و خصوصیات موجود بروز نمی کند.مثلا اگر شما قبل از خوردن غذا عصبانی بوده و یا ناراحتی شدید دیگری داشته باشید،مسلما آن لذتی را که از غذا در موارد مناسب تری می برید،نخواهید برد.[1]

آدمی یک موجود چند بعدی است و نمی توان صرفا با یک بعد در مورد آن نظر داد.مثلا ناراحتی های عاطفی موجب  بسیاری از مرض های گوارشی و حتی قلبی  می شود و همچنین بعضی از مشکلات جسمی موجب ناهنجاری های رفتاری انسان است.مثلا یک فرد افلیج شاید در برخورد ها کج خلق و گوشت تلخ باشد [2].و یا آدم کوتاه قد انسانی قد و درگیر.

شاید داستان تاریخی انوشیروان  و مستاجر موید همین نکته باشد:

می گویند در روزگار انوشیروان، مستاجری به دادخواهی نزد انوشیروان شد و گفت:حاکم چه نشسته ای که صاحبخانه من در حقم ظلم می کند .

انوشیروان نگاهی به مرد انداخت و گفت:دروغ می گویی.تو کوتاه قدی و کسی نمی تواند به امثال تو ظلم کند.

مرد گفت:ای حاکم :صاحبخانه من از من هم کوتاه تر است!!!!!!!!!!

خلاصه اینکه ما به عنوان مربی دانش آموزان نبایستی صرفا با دین یک بعد در مورد آنها قضاوت کنیم و همچنین بایستی به آنها گوشزد نماییم که اگر می خواهید خوب زندگی کنید و از آن لذت ببرید یا تعریف باکلاس ترش از نظر بهداشت روانی در حد بالایی باشید،بایستی از جهات مختلف خود را تقویت کنید.هم روح و هم روان.هم تغذیه مناسب داشته باشید و هم غذای روح خود را به موقع و در حد و اندازه مناسب میل کنید.چرا که:

جهان چون خط و خال و چشم و ابروست

که هر چیزی به جای خویش نیکوست

این زندگی که من می بینم اصلا با سکون هیچ سنخیتی ندارد.دائما در کش و قوس است.انسان همیشه در کشمکش است واتفاقا در همین گیر و دار است که می تواند لذت ببرد.

به گمان من زندگی مانند الاکلنگ است که تاب خوردن و لذت بردن از آن در گرو کم و زیاد کردن نیروست.وگرنه اگر همه نیروها متوازن باشد هیچ لذتی هم در کار نخواهد بود.

آدمی که این موضوع را بفهمد تقریبا هیچ مشکلی با بهداشت روانی خود نخواهد داشت.امادشخصی که با این موضوع کنار نیاید همیشه دلزده خسته و نومید است و احتیاج به کمک دارد.

بنازم روان حافظ را که برخلاف شعرای معاصر هیچ بیتی که بوی یاس و نا امیدی سرخوردگی باشد در دیوانش نیست:

هان مشو نومید کو آگه نهی از سر غیب

باشد اندر پرده بازی های پنهان غم مخور

شما این بیت زیبا که بوی امید و زندگی از هر جای آن می چکد را با این مقایسه کنید:

بیتوته کوتاهیست جهان در فاصله بین گناه و دوزخ

خورشید همچون دشنام برمی آید و روز شرمساری جبران ناپذیریست

آه پیش از آنکه در اشک غرقه شوم چیزی بگو[3]

شعری به غایت زیباست اما امید به زندگی را در آن نمی بینم

آنجور که مطلع هم هستم زندگی حافظ مرفه تر از شاملو هم نبود

و یا این شعر بسیار زیبا اما:

دردهای من جامه نیستند

تا ز تن درآورم

چامه و چکامه نیستند

تا به رشته سخن درآورم

نعره نیستند

تا زنای جان برآورم

دردهای من نگفتنی

دردهای من نهفتنی ست.[4]

خلاصه اینکه زندگی یاد گرفتنیست و بهداشت روانی هم .

 تو به عنوان یه آدم که چند صباحی تو این وادی که هفت میلیارد روی خاک و یه چند صد میلیاردش هم زیر اونند داری گام میزنی بهتره که حالش رو ببری نه اینکه حال خودت و دیگران را بگیری.

زندگی تر شدن پی در پی

 زندگی آب تنی کردن در حوضچه اکنون است

رخت ها را بکنیم

آب در یک قدمیست[5]

هوش و نمره هميشه برابر نيست

 در ميان انبوه تبليغاتي كه مؤسسات آموزشي و مدارس مختلف منطقه مي‌كنند كلمه «هوش» بيشتر از همه تكرار مي‌شود

 ولي هوش واقعاً به چه معنايي است؟.

تيزهوش بودن به چه معناست؟ 

ما معمولاً از واژه «سرآمد»‌ استفاده مي‌كنيم. بچه‌هاي تيزهوش بايد با آزمون‌هاي متعددي نظير تست و گفت‌و‌گوهاي رودررو سنجيده شوند. در هر مرحله از رشد، معيارهاي سنجش هوش تفاوت‌هايي با هم دارند. مثلاً در يك مرحله سني نوع قلم به دست گرفتن و خلاقيت‌هايي كه در نقاشي بروز مي‌كند نشان‌دهنده  هوش كودك است و در مرحله‌اي، نوع حركات مثل تحرك بدني يا سرعت كلام هوش را نشان مي‌دهد.

سلام

نبودیم.رفته بودم سفر یه سفر تقریبا پر طول و دراز.غرب کشور.شهرهایی که یکی دو شب توشون موندگار شدم عبارتند از:تهران،همدان، کرمانشاه،جوانرود،پاوه،نودشه،مریوان و سنندج.

چه سفری چه مردمان خوبی.کردها را می گویم.تقریبا از هر کی آدرس می پرسیدیم به مهربانی ما را به خانه اش دعوت می کرد .البته نه مثل ما تعارف شابدالعظیمی.بلکه تعارف راست راستکی.

تو پاوه بود که از یه پیرمردی تاریخچه پاوه را پرسیدیم.ما را به مغازه اش دعوت کرد و بعد پذیرایی با ماشین خودش ما را یک دور کامل در شهر گرداند و از زخم های شهر برایمان گفت زخم درگیریهای داخلی و زخم جنگ که هنوز خون از آنها می چکید.در انتها متوجه شدم پیرمرد هم  زخمدار جنگ است و یک پایش قطع.به او گفتم تو که ما را نمی شناسی چرا اینقدر با ما مهربانی .گفت :آقاجان زندگی خیلی ساده است.سخت نگیر.همین مهربانی ها زندگی را قابل گذران می کند.

هر چه از کردها و مهمان نوازی ایشان بگویم کم است.ما هم که سیت کار را گرفته بودیم فهمیدیم نقطه ضعفشان چیست.مهمان دوستی و دوستی .فکر نکنید که مردرندی کردیم و چتر در خانه شان شدیم نه.یک بار که پلیس پاپیچم شدم.گواهینامه خواست.نشان دادم که گفت:چند سالی از اعتبارش گذشته.معاینه فنی خواست که نداشتم.گفت بزن کنار و رهسپار اتاقک پلیس شد تا آشی برایم بپزد که........پیاده شدم و گفتم کاکا من نمیدانم چه می خواهی بکنی .جریمه سنگین و یا پارکینگ.ولی بدان که من اینجا مهمان شمایم.قدمهایش سست شد و شروع به نصیحت کرد و من تایید و در انتها برای خالی نبودن عریضه یه 5نومن جریمه ام کرد.

خلاصه جای شما خالی در همدان و بوعلی و بابا طاهر و گنجنامه و چه وچه اش به کرمانشاه و بیستون و طاق بستان و چه و چه اش به نودشه و خانه های روستائی و زیبایش به جوانرود و بازارش به مریوان و دریاچه زریوار و مرز باشماقش به سنندج و خانه کردش  وووو

جای شما خالی

این روزا زیاد از تجاوز می شنوی .واقعه خمینی شهر که خود واقعه به غایت عجیب بود اما افاضات بعضی ها در این مورد هلا عجیبتر بود که بیشتر به خانواده های ویلا تشر می رفتند که چرا حجابشان در چاردیواری حفظ نبود!!!!!!

واقعه کاشمر ،تنکابن و آن پزشک بینوا وووووووو

به خدا باز نخواستم چیزی بنویسم تا اینکه دیروز از اخبار شبکه1 (که تقریبا هیچی در مورد تجاوز های ایران نمی گه، تجاوز دسته جمعی در دارغوزآباد آمریکا را به تفصیل شرح داد !!!!!!دیگه تحمل نکردم و گفتم باید بنویسم که دیدم ای دل غافل من که قبلنا نوشتم بنابر این چاره ای نماند غیر اینکه تکرارش را بگذارم باشد که زشتی این کار برای نسل جوان بیشتر هویدا شود.

نویسنده: علی - سه شنبه بیست و ششم آبان 1388

روزی روزگاری زیر این چرخ کبود مردکی بود که تا تقی به توقی می خورد دق دلیش را سر زنش خالی می کرد.

گشنه بود زنش را می زد

 تشنه بود زنش را می زد

 عصبانی بود زنش را می زد

 بی حوصله بود زنش را می زد.

روزی از روزها  اما بدجوری زنش را زد طوریکه زن بی نوا فقط مرد!!مرد به سر خودکوبید نه از سر دلسوزی بل از عقوبت خود .به بیرون زد و نزد دوست خود شد و گفت :چه نشسته ای که این بر من گذشت.چه کنم؟دوست قدری فکر کرد و گفت:به بازار برو و جوانی زیباروی را نشان کن .او را به بهانه ای به خانه ببر و سرش را گوش تا گوش ببر و در کنار جنازه همسرت قرار ده .سپس نزد پدر زن شو و بگو که دخترت به من خیانت کرد و من  مجبور به قتال او و معشوقش  شدم.مردک همچنان کرد که دوست گفت.پدر زن و اهالی محل او را به عنوان قهرمان ناموس پاس داشتند و عزیزش شمردند.مردک بعد قهرمانی به دکان دوست رفت و بسیار شکر گزارش شد.بعد به اتفاق به خانه شدند تا شاهکارشان را ببیننداما بعد دیدن صحنه  قلب دوست  از حرکت ایستاد و نفسش به آخر رسید. قبل از مرگ با خود زمزمه ای می کرد مردک گوش به دهانش نهاد و شنید که :آن پسر زیبایی که کشتی تنها فرزند من بود!!!!!!!!!!!!!!!

امروز مصاحبه ای از زن مورد تجاوزقرار گرفته را در روزنامه جام جم خواندم:

این اتفاق چطور افتاد؟

سوار یک خودروی مسافر بر شخصی شدم،در طول راه چند نفر...............التماسهایم فایده..............

شوهرت می گوید تو قصد خودکشی داشته ای .چرا؟تو که در این حادثه مقصر نبوده ای!!!

من به اندازه همه دنیا تحقیر شده ام.از آن روز ........................شوهرم نمی تواند تحملم..............طلاقم........افسردگی حاد........وحشت.........

واقعیت این است که مجرمان پرونده ای مشابه پرونده تو آزاد شده اند،نظرت چیست؟

زن به شدت می گرید....از آنها بپرس که اگر این اتفاق برای بستگان آنها می افتاد ،مجرمان را آزاد می کردند؟!

حتما شنیدید که دیروز پریروز 6 نفری که به یک زن تجاوز به عنف کرده بودند آزاد شدند!!!!راستی اگر قاضی ای که آنها را آزاد کرده بعد شاهکارش به خانه برود و ببیند که زنش خانه نیست و ازبیمارستان برایش بزنگند که زنش از شدت آسیب تجاوز در بیمارستان بستریست و او از این خبر انشاالله سکته کند و به زمین افتد هنگام  آخرین نفسش در گوش ما چه خواهد گفت؟

مرا ببخشید اگر بعد این همه مدت مطلبی آوردم تلخ و گزنده .چه کنم

با خود گفتم: اگر  مردی مثل من  نتواند بر این مصیبت گریه کند و بمیرد حداقل از آن بنویسد.